دیوان اشعار - غزلیات

ای پیکِ صبحگاهی، پیامی از جانب آن محبوب برای من بیاور و اگر به دنبالِ شیرینیِ کلام و وصالِ او هستی، این درخواستِ من را بارها برای او تکرار کن.

به من گفتی که از آستانه‌ی درگاهِ معشوق دور شوم؛ اما من از این فرمانِ تو سرپیچی می‌کنم و هرگز از او دست برنمی‌دارم، پس فرمانی دیگر به من بده.

اگر می‌خواهی از ناملایماتِ روزگار و چرخِ کج‌مدارِ آسمان در امان بمانی، تسلیمِ لذتِ شراب و خدمتِ ساقی شو و از اندیشیدن به سختی‌ها دست بشوی.

ای کسی که از همه زیبارویان برتری، همان‌گونه که فرمان می‌دهی، خود نیز به میدانِ عشق بیا و با ناز و عشوه، دلیری نشان بده.

ای زیبارویِ حوری‌مانند که دلربایی، چنان جذابی که حتی بهشت در برابر تو رنگ می‌بازد؛ پس امید به بهشت را رها کن و با زیبایی‌ات، کوثر را در حسرتِ خود غرق ساز.

با آن نگاهِ نافذ و غارتگرت، همچون ترکانِ یغماگر واردِ حریمِ دلِ من شو، دار و ندارم را به یغما ببر و تمامِ وجودم را به تسخیرِ خود درآور.

من تیرِ ستمِ تو را به جان خریدم و بارِ اندوهت را بر دوش کشیدم؛ کارم به جایی رسیده که از غمت جان داده‌ام، پس از ترسِ داور و خدایِ خود، اندکی بر من رحم کن.

من زیبارویی مثل تو که هم قلبی سخت و سنگین داشته باشد و هم اندامی چون نقره، ندیده‌ام؛ یا مرا به کلی نابود کن و یا با نگاهی، خاکِ وجودم را به طلا تبدیل کن.

ای کسی که قامتِ بلندت هم فتنه و هم غوغا در جهان به پا کرده است، برخیز و با عنایتی به «فروغی»، او را از هول و هراسِ قیامت و روزِ جزا آسوده‌خاطر کن.