دیوان اشعار - غزلیات

بیمار شدن از نگاه مست و افسون‌گر تو، برای ما نه تنها مایه رنج نیست، بلکه نوعی پناهگاه است که ما را از آسیب‌ها و بلاهای روزگار ایمن کرده و از دغدغه‌های دیگر فارغ ساخته است.

اگرچه به من گفتی تا توان داری از کوی من برو، اما من هرگز نمی‌توانم از اینجا قدم بیرون بگذارم؛ چرا که دلم به عشق تو زنجیر شده و اراده‌ای از خود ندارم.

من در برابر قوسِ ابروهای تو هم‌چون کسی هستم که تیر خورده و خسته است، و در میان پیچ و تاب گیسوانت، هم‌چون اسیری هستم که در کمند گرفتار شده است.

در راه ادعای عشق، هم پیش مردم خوار و حقیر به نظر می‌رسم و هم پیش خود و در دلم عزیز و سربلندم؛ در این وادی، هم پست‌ترین مقام و هم والاترین جایگاه را دارم.

معشوق، جز ملامت و سرزنشِ ما، چیزی از ما نمی‌پذیرد و ما نیز جز آرزوی سلامتی و خوشی برای او، چیزی در دل نمی‌پرورانیم و نمی‌پسندیم.

حتی زمانی که نگاهت همچون تیر به سوی من می‌آید، چشم از تو برنمی‌گیرم و در آن لحظه که زمانِ جان دادن است، دلم را از محبت تو جدا نمی‌کنم.

هیچ لحظه‌ای نبوده که بی حضورِ خیالِ دوست، به حالِ خود بیندیشم و هیچ روزی نگذشته که در این عشقِ جنون‌آمیز، به سرنوشت و کارِ خود نخندیده باشم.

به معشوق بگو تیر از کمان رها نکند، چرا که من پیش از این با دلِ مجروحم در خون تپیده‌ام و بگو تیغ از میان نکشد، چرا که من پیش از این سپرِ دفاعی خود را کنار گذاشته و تسلیم شده‌ام.

در میانِ قهر و لطفِ معشوق، فروغی (شاعر) دریافته است که عشق، معجونی از زهرِ هجران و قندِ وصال است و عاشق، هم‌زمان هر دو را در خود دارد.