دیوان اشعار - غزلیات

از زمانی که لب‌های ساقی که خود شیفته‌ی می است، جامی از شراب مستی به من نوشانید، مفتی شهر که در ظاهر زاهد است، به حال خوش و مستی عاشقانه من غبطه می‌خورد.

آرزو می‌کنم در کوچه‌ی نیستی (فنای عارفانه) به خاک تبدیل شوم، زیرا تا زمانی که ما در قیدِ هستی و منیّت هستیم، آن معشوقِ زیبارو چهره‌ی خود را از ما پنهان نگه می‌دارد.

اگر شبی دستِ اشتیاق من به زلف معشوق برسد، به دلیل بزرگی این کامیابی و دستاورد، می‌توانم به جایگاه رفیع آسمان با فخر و ناز طعنه بزنم.

تا وقتی که شور و جنبش‌های عشق در وجود ما جاری است، ما به جاودانگی رسیده‌ایم. عشق، هم ابزارِ زندگی واقعی ما و هم دلیلِ کمال و سلامت جان ماست.

ای فروغی! من در مسیرِ گذرِ یار به خاکِ راه تبدیل شدم تا آسمانِ بلندپایه نیز در برابر این فروتنی و خاکساری من، به خاک بیفتد و ناچار به تواضع شود.