دیوان اشعار - غزلیات

خداوندا! کاری کن که آن معشوقِ بی‌مهر و سنگدل، به کینه‌توزی با من پایان دهد و قلبِ سخت و آهنینش، گرمایِ آهِ سوزانِ مرا پذیرا شود و نرم گردد.

اگر آن معشوق با دیدنِ چهره‌ی غبارآلود و خسته از آوارگی‌ام، به من رحم نکند و اگر نگاهِ آخرِ من در لحظه‌ی وداع، اثری بر چهره‌اش نگذارد، چه کنم؟

با یادآوریِ نسیمِ دل‌انگیزِ گیسویِ او، گویی در بهارستانی سرسبز قدم می‌زنم و با خیالِ رویِ زیباش، گویی در نگارخانه‌ی مشهور چین، که مظهرِ زیبایی و نقش‌ونگار است، سیر می‌کنم.

چرا از هجران و دوری بترسم وقتی در خیال خود، در بزمِ وصالِ او هستم؟ و چرا از دوزخ هراس داشته باشم وقتی عشقِ او، مرا در بهشتِ برین قرار داده است؟

اگر تو سرور و بزرگِ مجلسی، من همان عاشقِ تیره‌بخت و غمگینم؛ و اگر تو پادشاهِ سرزمینی هستی، من همان کوچک‌ترین و کم‌مقدارترین غلامِ تو هستم.

اگر اجازه می‌یافتم که بر خاکِ آستانِ تو گریه کنم، از شدتِ اشک‌هایی که از آستینم جاری می‌شد، رودهایی به بزرگیِ دجله به راه می‌افتاد.

افسوس که نتوانستم با قفسِ تن و این دنیایِ محدود کنار بیایم، در حالی که ذاتِ من متعلق به بهشتِ برین و در شمارِ فرشتگانِ مقربِ خداست.

در این دنیایی که همه به دنبالِ ظاهر و زیبایی‌هایِ سطحی هستند، من به حقیقتِ باطنی پی برده‌ام؛ اگر تو محوِ زیبایی‌هایِ ظاهری هستی، من عاشقِ خالقِ آن زیبایی‌ها هستم.

فروغی! حرفِ آخرِ من این است که کارم به سرانجام نمی‌رسد و آرام نمی‌گیرم، مگر اینکه با چشمِ دل، حقیقتِ زیباییِ مطلق (خداوند) را مشاهده کنم.