دیوان اشعار - غزلیات

معشوقِ نازنین و محبوب من، چهره‌اش را پشت نقاب پنهان می‌کند تا زیبایی‌هایش از چشم نااهلان و بیگانگان دور بماند و کسی جز من، آن زیباییِ بی‌همتا را نبیند.

آیا می‌دانی چرا در عالم عشق، بی‌نظیر و یگانه‌ام؟ چون تویی که معشوقِ منی، خود بی‌همتا و بی‌قرین هستی.

تصمیم گرفتم نگاه خود را از او برگیرم و مهارِ چشمانم را به دست بگیرم تا دیگران مرا دیوانه و عاشق نخوانند، اما عشقِ او چنان نیرومند بود که پیش از آنکه عقلِ دوراندیشم بتواند حرکتی کند، بر قلبم چیره شد.

ای پادشاهِ زیبایی و نمک، از من روی برنگردان و نگاهم را بی‌پاسخ مگذار؛ چرا که من در برابر خرمنِ عظیمِ زیباییِ تو، گدایی بیش نیستم که به خوشه‌های ریخته‌ی آن راضی‌ام.

قد و قامتت را به من نشان مده که عقل و هوش از سرم پریده است؛ چهره‌ی زیبایت را نیز بپوشان که با دیدن آن، دین و ایمانم را نیز از کف می‌دهم.

اگرچه دستم به وصالِ تو نرسید و نتوانستم دامن و آستینت را بگیرم، اما آن‌قدر در درگاهِ تو سجده کردم که پیشانی‌ام از کثرتِ این نیاز، ساییده و فرسوده شد.

از وقتی که پا به درگاهِ تو گذاشتم، دیگر به فکرِ بهشت نیستم و از لحظه‌ای که با تو هم‌نشین شدم، دیگر اشتیاقی به حوریانِ بهشتی ندارم.

اگر بختِ خفته‌ام از خوابِ غفلت بیدار شود و روزگار به من روی خوش نشان دهد، تمامِ عمرم را به نوشیدنِ شرابِ عشق و هم‌نشینی با تو سپری خواهم کرد.

چون من از نور و فروغِ عشقِ الهی بهره‌مندم، دیگر از هیچ دیو و پلیدی نمی‌ترسم؛ چرا که نامِ اعظمِ دوست بر نگینِ وجودم حک شده است.