دیوان اشعار - غزلیات

اگر در شب‌های دوری از تو، لب به گلایه و ناله بگشایم، شدتِ این ناله‌ها چنان زیاد است که می‌تواند حتی در دلِ سخت‌ترین صخره‌های گرانیتی نیز شکاف ایجاد کند.

در وضعیتی دشوار گیر افتاده‌ام؛ نه آن‌قدر توان دارم که بتوانم چشم از تماشای زیباییِ تو برگیرم و نه آن‌قدر قدرتِ روحی دارم که بتوانم شکوه و جلوه‌ی چهره‌ات را تاب بیاورم.

نه آن‌قدر توانِ جسمی دارم که راهِ رسیدن به تو را بپیمایم و به سویت بیایم، و نه آن‌قدر صبوری دارم که بتوانم تندی‌های اخلاقی و رفتارهای تلخ تو را تحمل کنم و در برابرشان خاموش بمانم (کنایه از بی‌تابی در عشق).

اگر بخواهم به طمعِ رسیدن به درختِ سدره (بهشت)، از کوی تو دوری کنم، ترجیح می‌دهم در شمارِ عاشقانِ دوزخی و مطرود باشم، نه اینکه بهشتِ بدونِ تو را انتخاب کنم.

ای یار! یک شب چهره‌ات را بر آسمان نشان بده؛ آن‌قدر زیبایی‌ات خیره‌کننده است که ممکن است به غیرت بیایم و زهره (سیاره) را پاره‌پاره کنم و ماه را به دو نیم تقسیم نمایم.

وقتی در فراقِ تو، آهی آتشین از نهاد برمی‌آورم، آن‌قدر گرم و سوزان است که می‌تواند تمامِ خرمنِ هستی و آسمان را با یک شراره نابود کند.

من در روز رستاخیز از اینکه در راهِ عشقِ تو کشته شده‌ام، خوشحالم؛ چرا که آن مرگ و سختی، فرصتی دوباره فراهم می‌کند تا در آن جهان نیز بتوانم چهره‌ات را سیر تماشا کنم.

اگر بخواهم شدتِ اشتیاقِ خود را با جزئیات برایت بشمارم، گویی از کثرتِ حرف‌ها و دردها، موهای سرِ زلفِ تو دچارِ گره و پریشانی می‌شود.

اگر برای درمانِ دردِ دوریِ تو هزاران راهِ چاره هم پیدا کنم، باز هم راهی جز فدا کردنِ جان برای رسیدن به تو انتخاب نخواهم کرد.

من هرگز اسرارِ آسمانِ بلند و حقیقتِ هستی را درنمی‌یابم، مگر اینکه در محضرِ انسان‌های آزاده، عارف و بی‌پروایی که مستِ حقیقت‌اند، تلمذ و خدمت کنم.

ای فروغی! تا کی می‌خواهی از شدتِ اندوهِ آن یارِ زیبا که در خیمه (حریمِ خصوصی) است، آن‌قدر اشک بریزی که دامانت از انعکاسِ اشک‌ها همچون آسمانِ پر ستاره شود؟