دیوان اشعار - غزلیات

از آنجایی که تو تیراندازی قدرتمند و بی‌رحم هستی، بر من واجب است که در راه تو به خون بغلطم و کشته شوم؛ خدایا چنان کن که در این میدان عشق، هرگز راه بازگشت و پشیمانی برایم فراهم نشود.

حتی اگر خنجر کشنده‌ی تو، پیکرم را تکه‌تکه کند، هرگز ممکن نیست که از دامن تو دست بردارم و از عشق تو ناامید شوم.

امروز که زنده‌ام به داد من برس و به فریادم گوش کن، زیرا در روز قیامت که فردای جزاست، بعید است که تو را دوباره ببینم (یا دیدنِ تو در آن هول و هراس دشوار است).

این تو هستی که در آب و آتش به من جنبش و حرکت می‌دهی و مرا به بازی می‌گیری؛ وگرنه برای من ممکن نبود که از جای خود تکانی بخورم.

از وقتی در غم تو اشک ریختم، هم‌زمان شاد و خندان شدم؛ در واقع همین گریه‌های از سرِ مستی و بیخودی، سرمایه‌ای شد برای خنده‌های بعدی من.

از وقتی دهان کوچک و غنچه‌مانند تو را دیدم، دیگر حرف هیچ‌کس را نمی‌شنوم؛ یعنی گوش من کاملاً نسبت به شنیدن سخنان دیگران بسته شده است.

از زمانی که گل در چمن خیمه زد (شکوفا شد)، کسی مانند من حسرت‌زده وجود ندارد که نه بهره‌ای از زیبایی‌های طبیعت (شاخ سمن) برده و نه قسمتش چیدن گلی شده است.

صیاد ستمگر من (معشوق) آن‌قدر به داد و فریاد من توجه نکرد که حتی خودم هم کیفیت نالیدن و راه و رسم شکایت کردن را فراموش کردم.

من مرغی آزاده‌ام که در دام این دنیای خاکی گرفتار شده‌ام؛ سزاوار است که از این خاک‌دان پرواز کنم و به سوی بام آسمان (عالم معنا) بروم.

پرسیدم که تا کی باید از شوق بوسه تو جانم به لب برسد و در آستانه مرگ باشم؟ پاسخ داد که بسیاری هستند که از شدت آرزوی بوسیدن، جانشان به لب رسیده است.

از وقتی طبع شاعرانه من فروغی (نام تخلص شاعر) به مدح پادشاه زمان پرداخت، روشِ ستایشگری و شعر گفتن من در هر انجمنی شهره و معروف شد.

شاه ناصرالدین که وقتی از سر بخشندگی، سکه و طلا می‌بخشد، می‌گوید به معدن ستم شد (چون بخشش شاه بیشتر از آن چیزی است که در معدن وجود دارد).