دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که از من درباره‌ی ویژگی‌های چشمانِ زیبا و دلربای معشوقم می‌پرسی؛ باید بدانی که من چنان از شرابِ عشقِ او مستم و چنان در این داستانِ عاشقانه غرق شده‌ام که زبان به سخن گفتن ندارم.

اگر اجازه یابم که در شمارِ ملازمان و همراهانِ او درآیم، خود را پادشاهی خوش‌اقبال می‌دانم و اگر در دامِ عشقِ او گرفتار شوم، پرنده‌ای هستم که از اقبالِ بلندِ خود به این صید تن داده‌ام.

به سادگی و زودباوریِ من بنگر که آرزو دارم معشوق بر خاکِ مزارم قدم بگذارد؛ همان کسی که پیش‌تر، از روی بی‌توجهی و فراموشی، مرا همچون غبارِ راه زیر پا له کرده و نادیده گرفته بود.

در مجلسِ او از اینکه نمی‌توانستم به دیدارِ رویش نائل شوم، از حسرت و اندوه مُردم؛ بختِ بدِ مرا ببین که حتی در زمانِ وصال و حضورش، دوریِ روحی و هجرانِ معشوق مرا از پا درآورد.

روشِ گل، دلربایی و ناز کردن است و رسمِ بلبل، نالیدن و آواز خواندن. وقتی معشوقِ گل‌سیرت می‌خندد (شکوفه می‌دهد)، چگونه می‌توانم نگریم و وقتی او می‌نالد، چگونه می‌توانم ننالم؟

با وجودِ لب‌هایِ سرخِ ساقیِ من، جرعه‌ای از آبِ کوثر نمی‌نوشم؛ تا مبادا گمان کنی که من تشنه‌ی آبِ گوارایِ معمولی هستم (عطشِ من، عطشِ وصالِ اوست).

تا زمانی که سرِ پُرشور و سوداییِ من در پایِ او به خاطرِ شمشیرِ نگاهش (یا تیغِ جفایش) بر زمین نیفتد، احتمالاً هیچ خیالِ باطل و محالی از ذهنم بیرون نمی‌رود.

به عنوانِ پاداشِ وفاداری و خدمت‌هایِ طولانی‌ام، آن معشوقِ بزرگوار مرا از درگاهش راند؛ به همین دلیل، کمالِ بندگی و تسلیمِ من، به منشأیی برای رنج و اندوهِ بی‌شمارم بدل شد.

چگونه می‌توان جوانان را از بندِ عشق منع کرد؟ در حالی که من که پیرمردی سالخورده‌ام، اسیرِ دامِ کودکی خردسال شده‌ام.

اکنون که ای زورمندِ دل‌سنگ، با تیرِ نگاهت مرا به خاک و خون کشیدی، باید مرهمی بر این زخم بگذاری و رحمتی بر حالِ زارِ من داشته باشی.

فروغی، روزی از شدتِ دیوانگی و شورِ عشق، پیراهنِ جانِ خود را دریدم؛ چرا که آن پری‌چهره در چشمانِ خیالِ من پدیدار شد و جلوه‌گری کرد.