دیوان اشعار - غزلیات

از زمانی که لشکر غم تو در دل کوچک و تنگ من اردو زد و خیمه برافراشت، از شدت فشاری که در دلم احساس می‌کنم، با در و دیوار خانه در حال جنگ و ستیز هستم.

اگر در راه عشق تو جان ببازم و کشته شوم، به نام‌آوری و افتخار رسیده‌ام، اما اگر زنده بمانم و نتوانم به کوی تو راه یابم، آن زندگی برای من مایه شرمساری و ننگ است.

وقتی در اعماق دریای اشتیاق تو غوطه‌ورم، دیگر چه ترسی از دریای دنیوی دارم؟ و در این ژرفای عشق تو، نیازی به قدرت عظیم نهنگ برای شنا کردن ندارم، زیرا عشقت مرا به حرکت در می‌آورد.

رشته زندگی من به پایان نرسید و پاره نشد، مگر زمانی که بالاخره توانستم تاری از موی تو را در دست بگیرم؛ به عبارت دیگر، وصال تو تنها با مرگ من ممکن شد.

چهره تو در آیینه قلب من بازتاب یافت و همین حضورِ نورانی باعث شد تا کالبد جسمانی من از همه رنگ‌ها و تعلقات دنیوی پاک و خالص شود.

به همین دلیل است که چشمم را به تیر مژگان تو دوخته‌ام، چون می‌دانم که ابروی کمان‌دار تو قصد دارد مرا با آن تیر مژگان بدوزد و شکار کند.

از آن دستی که امیدوارم جام شرابِ عشق (معرفت) را به من بدهد، هراس دارم که مبادا شیشه امید مرا به سنگ بزند و آن را بشکند.

فریاد که عمرِ من مانند فروغی گذرا به سرعت در حال سپری شدن بود و روزگار با بیدادگریِ تمام، آن را از من گرفت، در حالی که من همچنان در انتظار و درنگ مانده بودم.