دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که تو به گلستانِ دلِ من قدم گذاشتی، در میانِ غوغایی از عشق و دغدغه‌ی دیدارت گرفتار شده‌ام. شگفتا که تو در کنارِ گل‌ها (در آرامش و خوشی) هستی و من در آتشِ اشتیاقِ تو می‌سوزم.

از وقتی که طعمِ نمکِ عشقِ تو را بر لبانم چشیدم، دیگر هیچ شرابِ معمولی مرا مست نمی‌کند؛ تا زمانی که از این نمکِ لبِ تو نچشم، دیگر هیچ نوشیدنی‌ای برایم لذت‌بخش نیست.

اگر تو آن جامِ شرابِ خالص و نابِ خود را به دستِ من بدهی و مرا مستِ حضورِ خویش کنی، تمامِ چرخ و فلک و جهان زیرِ فرمانِ من خواهد شد و همه چیز طبقِ میلِ من می‌چرخد.

آن‌قدر به چشمانِ نرگس‌مانندِ تو نگریسته‌ام که دیگر تفاوتِ میانِ کاسه‌ی خون (رنجِ هجران) و جامِ شراب را تشخیص نمی‌دهم؛ چنان مستِ تماشای توام که نیازی به شراب ندارم.

اگرچه در هیچ حالتی از من یادی نکردی و سراغی نگرفتی، اما یادِ دهانِ کوچکِ تو لحظه‌ای از ذهنِ من بیرون نرفته است.

از وقتی که صورتِ زیبای تو از پشتِ پرده آشکار شد، چهره‌ی من که از خونِ دل منقش (رنگین) است، به قدری زیبا شده که رقیبِ نگارخانه‌ها و محلِ تماشای نقاشان گشته است.

دیشب قد و بالایِ دلربایِ تو را به درختِ سرو تشبیه کردم؛ همان لحظه سرو از خجالت سر خم کرد و به من گفت: از بیانِ این حرکاتِ دلکشِ او شرمنده باش (چون وصفِ او از توانِ من خارج است).

آن‌قدر در شبِ وصالِ تو غرقِ لذت می‌شوم که قدرتِ تکلم از من گرفته می‌شود؛ با وجودِ ذوقِ فراوان ساکت هستم و با وجودِ شوقِ بسیار، زبانم بسته است.

عجیب است که من با وجودِ ادعایِ عاشقی، هنوز تو را ندیده واله و شیدا شده‌ام و بدونِ آنکه شرابی چشیده باشم، عقل از سرم پریده و مست و بیهوشم.

نه از دستِ محبوب در امانم و نه به طبیب برای درمانِ دلم اطمینان دارم؛ چاره‌ی دردم را کجا بجویم که در هر سو و از هر جهت گرفتارِ تشویش و نگرانی هستم.

برای اینکه دشمنانِ شاه را نابود کنم، دست به دعا بر آسمان بلند کرده‌ام و هم‌زمان تیرِ بلا را در ترکشِ خود آماده نگاه داشته‌ام (آماده‌ی دفاع از پادشاه هستم).

ناصرالدین‌شاهِ قدرتمند، کسی است که از ترسِ شمشیرِ بُرّانش، حتی زیباترین و مغرورترین محبوب‌ها (ترکِ مهوش) نیز دست از کج‌روی و سرکشی برداشته‌اند.