دیوان اشعار - غزلیات

سوزشِ ناشی از جداییِ تو چنان در جانم شعله افکنده است که اگر مرا به دوزخ ببرند، آن را در برابرِ آتشِ هجران تو، نعمتی بزرگ می‌دانم و شکرگزار خواهم بود.

شگفتا که اشک‌های من و آهِ سردم با هم آمیخته شده‌اند؛ من در عینِ گریستن، آتشِ پنهانی در جان دارم که آبِ چشمم مانعِ سوختنِ آن نمی‌شود.

اگر ناله‌ها و نفس‌های من عالم و آدم را به آتش بکشد، جای شگفتی نیست؛ چرا که در سینه‌ام سوز و گدازی نهفته است که توانِ خاکستر کردنِ هر دو جهان را دارد.

درد و داغی که تو بر دلم نهاده‌ای، برای من مقدس است و هرگز نمی‌خواهم که بهبود یابد؛ من هرگز در پیِ درمان و تسکینِ این زخم نیستم.

ای زاهدِ خشک‌مغز و بی‌تجربه، مرا ملامت مکن و به این حالِ پریشانِ من نخند؛ چرا که دلی سوخته و چشمی گریان، نشانه‌هایی از عشقی راستین در من است.

سرنوشتِ تیره، دلی پر از زخم و چشمانی گریان، همگی نتیجه‌ی توجه و دلبستگیِ من به مژگانِ صف‌کشیده و تیرگونه‌ی توست که همچون لشکری بر جانم هجوم آورده‌اند.

اینکه من بتوانم دمی با خاطری آسوده و فکرِ متمرکز بنشینم، امری محال است؛ چرا که تمامِ فکرم درگیرِ زلف‌های پریشان و آشفته‌ی توست.

اینکه بخواهم بندگی و اطاعتِ تو را کنار بگذارم، هرگز ممکن نیست؛ چرا که من با فرمان‌برداری از تو، بر همه چیز و همه کس فرمان می‌رانم و قدرت می‌گیرم.

با وجودِ ویرانیِ دل، در غمِ تو شادمانم؛ زیرا می‌دانم در این خانه‌ی ویران و متروکِ دلم، گنجِ گران‌بهای عشقِ تو پنهان است.

من در دیر و حرم به مقصد و مقصودِ اصلی‌ام نرسیدم؛ این عشقِ توست که باعث شده خونِ گبر و مسلمان برایم یکسان شود و به وادیِ بی‌خودی برسم.

ای عاقلان، بیهوده مرا به بندِ نصیحت و زنجیرِ ملامت نبندید؛ زیرا من خود، ریشه و عاملِ این دیوانگی هستم و این سلسله‌ی جنون، در دستانِ خودم است.

از آن هنگام که در تاریکیِ بختِ خود، فروغِ عشق را یافته‌ام، چنان سرافرازم که گویی منتی بر سرِ خورشیدِ درخشان دارم و خود را والاتر از آن می‌بینم.