دیوان اشعار - غزلیات

اگر آن زمان که تسبیح به دست داشتم، منکرِ عشق نبودم و آن را انکار نمی‌کردم، هرگز به جرگه‌یِ عاشقانِ دلداده (که از نگاهِ زاهدانِ ظاهربین، زنّاردار محسوب می‌شوند) وارد نمی‌شدم.

تا زمانی که جامِ لبریز از شرابِ معرفت را از دستِ ساقیِ عشق ننوشیدم، به آن آرامشِ روحی و رهایی از بندِ خودخواهی که لازمه‌یِ عاشقی است، نرسیده بودم.

از همان آغاز، سرنوشتِ من این بود که با خونِ دل و دردِ فراق زندگی کنم؛ به همین دلیل بود که از صومعه‌یِ آرام و بی‌درد بیرون آمدم و به خانه‌یِ خرابات و میخانه پناه بردم.

کسی که در راهِ عشق، مست و شیدا شده باشد، دیگر از ناملايماتِ روزگار و گردشِ فلک آسیبی نمی‌بیند؛ ای کاش در این دنیایِ غم‌زده، من هم آن هشیاریِ عاقلانه و ظاهری را نداشتم تا دردی احساس نمی‌کردم.

اگر موهایِ پریشانِ تو دلیلِ دیوانگی و شیداییِ من نبود، من هرگز در هر گوشه و کنارِ شهر، این‌گونه آواره و سرگشته نمی‌شدم.

زمانی که به رازِ دهانِ کوچک و پنهانِ معشوق پی بردم، چنان محوِ آن شدم که دیگر هیچ آگاهی و خبری از هستی و وجودِ خودم نداشتم.

اگر آن معشوقِ زیبا (ماه) به خوابِ من نمی‌آید، تعجبی ندارد؛ زیرا من لیاقت و ظرفیتِ آن را نداشتم که با چشمی بیدار و آگاه، لایقِ دیدارِ او باشم.

هرگز نبوده که در برابرِ چهره‌یِ زیبایِ تو قرار بگیرم و از آتشِ عشق نسوزم، و هیچ‌گاه در پرتوِ نورِ وجودِ تو نبودم که در آتشِ شوق و سوزِ فراق نباشم.

فروغی در حالی که کویِ تو را ترک می‌کرد، با حسرت می‌گفت: کاش به خاطرِ دلدادگی، این‌چنین زار و ناتوان نبودم.