دیوان اشعار - غزلیات

از وقتی که اسیرِ دامِ عشقِ تو شدم، از گزندِ شکارچیانِ دیگر در امان مانده‌ام؛ وای بر حالم اگر بخواهی مرا از این بندِ عشق رها کنی.

تو بسیار ناز و کرشمه داشتی و منِ درمانده، همه‌ی آن نازها را با جان و دل تحمل کردم؛ اما وقتی من با ناتوانی به درگاهت عجز و لابه کردم، تو از سرِ خودبینی و غرور، به فریادم نرسیدی.

حالا که تصمیم داری جانم را بستانی، از این کار انکار نکن؛ چرا که من اصولاً برای همین کشته شدن و فدایِ تو گشتن، به این دنیا آمده‌ام.

تو مثلِ صیادی قوی‌پنجه و بی‌رقیب هستی و من صیدی ناتوان و بی‌دفاع؛ می‌ترسم که صدای ضعیفِ ناله‌ی من، به خاطرِ شدتِ ناتوانی‌ام، هرگز به گوشِ تو نرسد.

شاید سیلِ اشک‌هایم، راهی به سویِ خاکِ درگاهِ تو بیابد و مرهمی بر دردم شود؛ وگرنه این سیلِ مداومِ اشک، وجود و هستی‌ام را از ریشه نابود خواهد کرد.

گاهی از دیدنِ جلوه‌ی زیباییِ تو که یادآورِ لیلی است، دیوانه‌وار رفتار می‌کنم و گاهی از دیدنِ خنده‌های شیرینت، به یادِ فرهاد می‌افتم و خویِ او را به خود می‌گیرم.

ای فروغی، بدان که شادی و غمِ این دنیا ماندگار نیست؛ بنابراین، چه در شادی باشم و چه در اندوه، سپاسگزارِ تقدیرم هستم.