دیوان اشعار - غزلیات

به دلیل زیبایی خیره‌کننده چشمانت که همچون گل نرگس است، هستی و اختیارم را از دست داده‌ام؛ من چنان سرمست و بی‌خودم که انگار باده‌ای سنگین نوشیده‌ام، اما نه از جام شراب، بلکه از وجود تو مست شده‌ام.

به اراده و گردش روزگار، تو مایه آشوب و فتنه در این زمانه شده‌ای و من با تمام وجود و با چشمان خودم، تایید می‌کنم که محو تماشای زیبایی تو گشته‌ام.

از آشفتگی و سرگشتگی من می‌توان به خوبی فهمید که من چنان بیقرار و آشفته گیسوی تو هستم که بوی خوشش مانند گل سمن، مشام جانم را پر کرده است.

اهل معرفت و صاحبان خرد، از حال و روز من در حیرت‌اند؛ تعجب آن‌ها از این است که من تا چه حد در تماشای چهره زیبای تو غرق و حیران شده‌ام.

تلخی و شیرینی‌های دنیا در چشمان من ارزشی ندارد و یکسان به نظر می‌رسد، چرا که من چنان در بند لب‌های شیرین و شکرریز تو هستم که از خود بی‌خود شده‌ام.

آیا می‌دانی چه کسی قهرمان میدان بلاهای هر دو جهان است؟ کسی جز من نیست که این‌گونه عاشقانه در برابر قامت زیبا و دل‌ربای تو افتاده و تسلیم است.

از زمانی که گرفتار گره‌های زلف پیچ‌درپیچ تو شده‌ام، حتی به اندازه سر مویی به فکر خود و کارهای خودم نبوده و از شوق تو، از خود غافل شده‌ام.

چون عشق تو از هر تار موی من بیرون زد و تمام وجودم را فراگرفت، اکنون به خوبی و با دقت به تمام جزئیات عالمِ عشق و سودای تو آگاه شده‌ام.

فروغی امروز در حالی که زیر شمشیر تو (در معرض تهدید یا سختی از جانب تو) قرار داشت، می‌گفت که چنان غرق تو هستم که از کشمکش‌ها و اضطراب‌های فردای روزگار کاملاً فارغ و آزادم.