دیوان اشعار - غزلیات

در شب‌های تاریکِ فراق، آنگاه که به تماشای چشمانِ سحرآمیزِ معشوق می‌روی، بسیار مراقب و هوشیار باش؛ مبادا فریبِ خمیدگی و طاقِ ابروانش را بخوری و در این دام گرفتار شوی و از پای درآیی.

هر کس به طریقی در بندِ عشقِ او گرفتار است؛ یکی از شدتِ عشق، چنان در پیچ و خمِ زلفِ سیاه و بلندِ او اسیر شده که گویی به زنجیر کشیده شده، و دیگری با بی‌قراری تمام، به دنبالِ چشمانِ آهوگونه و رمنده او می‌دود.

برخی از عاشقان، جسم و جانِ ناتوانِ خود را تسلیمِ دردِ دوری و هجران کرده‌اند، و برخی دیگر، امید و بختِ خود را به امیدِ التیام در ایوانِ خانه او نهاده و به درگاهش پناه آورده‌اند.

گروهی به خاطرِ لب‌های سرخ و شراب‌گونه‌اش در حسرتی جانکاه می‌سوزند و گروهی دیگر، مبهوت و سرگردان در برابرِ سیمای نیکو و جمالِ بی‌پایانِ او، از خود بی‌خود شده‌اند.

برخی از عاشقان به خاطرِ تماشای موهای پرپیچ و تاب او پریشان‌حال شده‌اند و برخی دیگر در آتشِ سوزانِ اشتیاق، از گرمای تابشِ رخسارِ او کباب می‌شوند.

جلوه و تابشِ چهره او آن‌قدر عظیم و سوزان است که اگر نقابِ گیسوانش همچون حجابی مانع نمی‌شد، تابشِ این زیباییِ مطلق، کلِ عالم را به آتش می‌کشید.

من از همان ابتدای خلقت که در عالمِ نیستی بودم، تنها به این امید و مژده به این جهان آمدم که هم به پایِ عشقِ او بمیرم و هم با دمِ مسیحایی و عطرِ وجودش دوباره زنده شوم.

دریغا که به محضِ روییدنِ نخستین نشانه‌های مویِ سبز و لطیف بر صورتش، تمامیِ حریفانِ دون‌مایه و بی‌ارزش، از ترسِ این شکوه و جمال، از کوی او گریختند.

خسرو در داستانِ شیرین و فرهاد چه بهره‌ای از لب‌های شیرینِ معشوق برد که در نهایت، اندوهِ آن، همچون خنجری جگرش را پاره کرد و پهلویش را درید؟

به غیر از وجودِ ناصرالدین‌شاه (فروغی)، هیچ‌کس را نمی‌بینم که قدرت و اراده‌اش را داشته باشد تا دادِ مرا از ستمِ خالِ هندو و سیاه معشوق بستاند.

ناصرالدین‌شاه، همان پادشاهِ جهان‌گشا و دشمن‌شکنی است که آسمان در برابرِ شکوه و اقتدارش همواره سر تعظیم فرود آورده و بازوانِ توانمندش را می‌بوسد.