دیوان اشعار - غزلیات

نه آن‌قدر توان دارم که بتوانم دلم را از گودیِ چانه‌اش بیرون بکشم و نه آن‌قدر تاب و تحمل دارم که بتوانم خودم را به کمندِ گیسوان خوش‌بو و پیچ‌درپیچش گرفتار کنم.

آن معشوقِ گل‌چهره، به خاطرِ لطافتِ بیش از حدِ بدنش، باعث شده که دیدگان من از شدت گریه و حسرت، مانند گلی که در خون غوطه‌ور است، به رنگ خون درآید.

محبوبی که همچون بتی زیباست، لباسِ صبوری را بر تنِ من دریده است؛ چرا که او چنان لطیف و نازنین است که گویی در زیرِ لباسش، جز روح و جانِ پاک چیزی نهفته نیست.

کسی (معشوق) جانِ عزیز مرا به لب رسانده است، همان‌طور که جانِ بسیاری از عاشقان دیگر نیز از شدتِ حسرت و اشتیاق برای دهانِ کوچک او، به لب رسیده است.

یک زیبا‌رویِ ماه‌چهره، روزگارِ مرا سیاه و تیره کرده است؛ آرزو می‌کنم که چرخِ روزگار او را نیز به همان حالی مبتلا کند که اکنون من در آن گرفتار هستم.

معشوق از انجمنِ بزم به سمتِ گلستان رفت؛ من بیمناکم که مبادا نرگس‌هایِ باغ، از رویِ حسادت یا کمالِ زیبایی، چشمِ شور به او بزنند و آفتی به او برسد.

ای کاش معشوق سحرگاه از چهره‌اش نقاب بردارد؛ چرا که با دیدنِ زیباییِ رویِ او، باغبان از شدتِ شرمساریِ گل‌هایش در برابر آن زیبایی، باغِ یاسمنِ خود را به آتش خواهد کشید.

نمی‌دانم چه کیفری سزای اوست که مرا می‌کشد؛ هرچند وقتی او قصدِ رفتن می‌کند، جان از بدنم خارج نمی‌شود (چون او جانِ مرا با خود می‌برد).

عجب روزگاری است؛ یکی در حالی که صدها آرزو به دل دارد، با ناامیدی از درِ خانه او می‌گذرد، و دیگری (رقیب) آن‌قدر خوشبخت است که او را در آغوش گرفته و به وصال رسیده است.

دلم به دست او شکست و حتی با یک بوسه هم آن را ترمیم نکرد؛ ببین که من از آن دهانِ پسته شکل و شکرینش چه رنج‌ها و دردهایی که نمی‌کشم.

دیشب من، فروغی، در راهِ کسی ایستاده بودم که چنان زیباییِ ماه‌گونه‌ای داشت که هر پادشاهی آرزو داشت او را در صدرِ مجالسِ خود بنشاند.

ستایش می‌کنم ناصرالدین‌شاه را که پادشاهی است پناهِ روی زمین؛ چنان عظمتی دارد که حتی آسمان نیز در همه جا سکوت کرده و گوشِ جان به سخنِ او سپرده است.