دیوان اشعار - غزلیات

آشفته‌حالان و دیوانگانِ راه عشق، همچنان در بندِ گیسوانِ تو اسیرند و آنان که تشنهٔ بوسه بر لب‌های سرخِ تو هستند، هنوز با جگری خونین و دلی پردرد به انتظار نشسته‌اند.

ای ساقی، دیشب در جامِ شراب چه چیزی ریختی که همهٔ یاران و همنشینان، همچنان در خوابی سنگین و بی‌خبریِ ناشی از مستیِ عشق فرورفته‌اند؟

گل‌های باغ، حال و روزِ عاشقانِ تو را به خوبی درک می‌کنند؛ چرا که گل‌ها نیز خود در آرزویِ وصالِ رویِ تو، گلبرگ‌هایشان را همچون پیراهنِ عاشق که از شدت اندوه دریده می‌شود، پرپر می‌کنند.

ای محبوب که ساق‌هایی به سپیدی و درخشندگیِ نقره داری، عاشقان از اندوهِ بی‌رحمیِ سینهٔ تو (که سرد و سخت است)، بر سینهٔ خود سنگِ غم می‌کوبند و همچون نقره‌کاران که فلز را می‌گدازند و می‌برند، تن و جانشان در آتشِ فراقِ تو گداخته می‌شود.

فقط من نیستم که در برابرِ زیباییِ تو حیران مانده‌ام، بلکه از هر طرف که بنگری، صاحبانِ بصیرت و اهلِ دل، همگی شیفته و سرگشتهٔ زیباییِ تو هستند.

کاش از این مسیری که می‌روی بازگردی؛ چرا که آرزومندانِ وصالِ تو، همچنان در مسیرِ گذرِ تو با حسرت و اندوه، چشم‌به‌راهِ آمدنت هستند.

هیچ‌کس نمی‌تواند ادعای آزادی و رهایی کند؛ زیرا همهٔ آدمیان هنوز بنده و سرسپردهٔ صاحبانِ زر و قدرت هستند.

همت و ارادهٔ ما از هر دو جهان (دنیا و آخرت) فراتر رفته و عبور کرده است، در حالی که دیگران هنوز درگیرِ بندها و محدودیت‌های این دنیای گذران هستند.

از زیبارویان که چهره‌ای چون ماه دارند، توقعِ مهربانی و کام‌روایی نداشته باش؛ زیرا آنان از رویِ مهر و محبت، تنها به دنبالِ برآوردنِ خواستهٔ دیگران هستند (و به عاشقِ واقعی توجهی ندارند).