دیوان اشعار - غزلیات

روی درخشان تو چنان است که روشناییِ خورشید و ماه در برابر آن ناچیز جلوه می‌کند؛ تو همان محبوبِ شیرین‌سخن و بزرگ‌منش هستی که با شکوه و وقار، گام در مسیر عاشقی می‌گذاری.

عاشقانِ تو چنان شیفته‌وار بر ساقِ پایت بوسه می‌زنند که سینه‌هایشان را در برابر تیرهای بلا و نازِ تو، همچون سپری محافظ قرار داده‌اند.

ای محبوبِ من، کویِ تو برای پاکان و اهلِ حقیقت همچون کعبه مقدس است و چهره‌ی زیبای تو، قبله‌گاهِ چشمِ تمامیِ صاحب‌نظران و عارفان است.

ای کسی که صورتی چون گلِ نسرین داری، گیسوانِ سنبل‌مانندِ خود را بر چهره‌ات بیفکن؛ هم‌زمان که طبق‌های گل را نثار می‌کنی، جان و توان را نیز از ما بستان.

گیسوانِ بلند و زره‌مانندِ تو بر شانه و دوشت جای گرفته است و دستِ تقدیر و سرنوشت از درک و رسیدن به حریمِ آغوش تو عاجز و کوتاه است.

گریبانِ بازِ تو چون صحنِ گلستان دل‌انگیز است و گیسوانِ پرپیچ و تابِ تو همچون حلقه‌های بادِ سحرگاهی، در هم گره خورده‌اند.

یادِ تو لذت‌بخش‌ترین کلامِ زبانم است و فکر کردن به تو جان‌بخشِ روح و روان؛ داغِ عشقِ تو از زندگی برایم گرامی‌تر و فرمانِ تو از سر و جانم شیرین‌تر است.

عطرِ مشک در برابر بوی خوشِ گیسوان تو ناچیز است، چرا که در حسرتِ استشمامِ رایحه‌ی تو، شهری پر از عاشقانِ خونین‌جگر در تب و تاب هستند.

ای هم‌نشین، چرا بیهوده از زیبایی چشمانِ آهوی چینی سخن می‌گویی؟ فقط کافی است به چشمانِ سیاه این محبوب بنگری تا فروغ و درخششِ حقیقی را تماشا کنی.