دیوان اشعار - غزلیات

برای رسیدن به معشوق و درکِ نگاهِ پرناز و کرشمه‌اش، باید از جان گذشت؛ همان‌طور که برای مقابله با تیرهای تقدیر و حوادث ناگوار، تنها جانِ آدمی است که می‌تواند سپرِ بلا شود و ایستادگی کند.

اگر طالبِ رسیدن به مقامِ یگانگی و درکِ حقیقت هستی، باید از هر دو عالم (دنیا و آخرت) چشم بپوشی؛ چرا که برای دستیابی به ایمانِ حقیقی، باید بندهای تعلقاتِ ظاهری و کفرِ مصلحتی را رها کرد.

اگر دلِ عاشق در راهِ این عشقِ سوزان دچارِ آشفتگی و پریشانی است، اندوهی به دل راه مده؛ چرا که هر کس عطرِ حقیقت را از گیسوانِ پریشانِ یار استشمام کرده باشد، لاجرم باید این پریشانی را بپذیرد.

گریه کردنِ عاشق همچون ابرِ بهاری، امری طبیعی و ناگزیر است؛ کسی که در پیِ چشیدنِ شهدِ شیرین از لبانِ خندانِ معشوق است، باید این بارشِ اشک را به جان بخرد.

کسی که مرا از گریه و پاره کردنِ گریبان در فراقِ تو منع می‌کند، خود سزاوارِ آن است که خاک بر دهانش ریخته شود و گریبانش به نشانهٔ سوگواری یا ندامت، دریده گردد.

چشمانِ من همواره به دنبالِ قامتِ موزون و دلربایِ توست، چرا که سروِ بلندقامت و خرامان، تنها در کنارِ جویِ آب جلوه‌گری می‌کند و جایگاهِ شایستهٔ او آنجاست.

عاشقانِ راستین جز لبِ تو هیچ خواسته‌ای ندارند؛ چرا که تشنه‌کامانِ راهِ حقیقت، برای سیراب شدن و رسیدن به حیاتِ جاودان، نیازمندِ چشمهٔ زندگی‌بخشِ لب‌های تو هستند.

تصویرِ رخسارِ زیبای تو در چشمانِ من نقش بسته است؛ درست مانندِ شمعِ روشنی که باید در شبستان (اتاقِ تاریک) قرار گیرد تا آنجا را روشن و منور کند.

حیف است که فروغی از کویِ تو برود و دور شود، زیرا این گلستانِ زیباییِ تو، نیازمندِ مرغِ غزل‌خوانی چون اوست تا نغمه‌های عاشقانه‌اش را در مدحِ تو بسراید.