دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که زلفِ پریشانِ تو بر چهره‌ات به لرزه درنیاید و جلوه‌گری نکند، ارزشِ مشکِ خوش‌بوی ختن در نظرها بالا نمی‌رود؛ چرا که عطرِ خوشِ موی تو، تمامِ خوش‌بویی‌های جهان را در برابرِ خود کم‌ارزش می‌کند.

دلِ گروهی از عاشقانِ دیوانه‌حال، هیچ حرکتی نمی‌کند و از جای خود تکان نمی‌خورد، مگر اینکه حلقه‌ی موی تو تبدیل به آن زنجیره‌ای شود که شور و غوغا در آنان می‌انگیزد.

عاشقانِ دانا و هوشیار، کسی را که در پیچ و خمِ زلفِ تو پریشان و سرگشته نشده باشد، به جمعِ دلسوختگان و اهلِ معرفتِ خود راه نمی‌دهند.

نزدِ صاحبانِ بصیرت و اهلِ معرفت، کسی که در برابرِ صورتِ زیبای تو حیرت‌زده و سرگشته نشود، مانندِ تصویرِ بی‌روحی بر روی دیوار است و بهره‌ای از زندگی نبرده است.

اگر حضرت خضر (پیامبرِ جاودان) بوسه‌ای بر لب‌های میگونِ تو بزند، به چنان حیاتِ برتری می‌رسد که دیگر هرگز نیازمندِ آبِ حیاتِ ظاهری و آلوده شدن به چشمه‌ی دنیوی نخواهد بود.

تا زمانی که ساقیِ عشق، جامِ معرفت را پی‌درپی به کامِ عاشق نریزد، او نمی‌تواند حقیقتِ گردشِ روزگار و رازهای پنهانِ جهان را درک کند.

تا کسی از قدرت‌طلبی و سروری بر هر دو جهان دست نشوید و به مقامِ فروتنی نرسد، شایستگیِ آن را ندارد که بنده و تسلیمِ مطلقِ حضرتِ حق باشد.

تا زمانی که عاشق، مانندِ ذره‌ای ناچیز در برابرِ عظمتِ عشق پاک و بی‌ادعا نشود، صلاحیتِ آن را نمی‌یابد که تحتِ تربیتِ خورشیدِ حقیقت قرار گیرد.

دیشب با آن مهِ تابانِ دلربا، فروغی (شاعر) این‌گونه سخن می‌گفت که عشقِ تو از اعماقِ جانم جوشیده است و چنان ریشه‌ای دوانده که هرگز پنهان و فراموش نخواهد شد.