دیوان اشعار - غزلیات

عاشقی که در راه عشق، خونِ دل خوردن و رنج کشیدن خوراک و نوشیدنی او شده است، نشانه‌های این عشق در چشمان اشکبار و حالِ پریشان و آشفته‌اش به خوبی نمایان است.

هر کسی که امروز در مسیر عاشقی، با سختی‌ها دست و پنجه نرم می‌کند و گویی در دادگاه عشق مؤاخذه می‌شود، در روز قیامت از هول و هراس حسابرسی الهی در امان خواهد بود.

هر کس که صادقانه و با پاک‌دلی در مقامِ خدمت به معشوق قدم بردارد، سرانجام به چنان مرتبه‌ای می‌رسد که گویی سال‌ها بر خورشید حکم‌فرمایی کرده است.

هیچ انسانِ عاقل و هشیاری حاضر نیست با چنین مستی و بی‌خودی ناشی از عشق، به حالت عادی و عقلانی برگردد، چرا که از لب‌های همچون شرابِ معشوق، بهترین میِ ناب را به او می‌نوشانند.

در این روزگار دیگر کسی به دنبال بیداری و هوشیاری نیست، چرا که معشوق با نگاه‌های خماری و گیرای خود، داروی خوابی به عاشق می‌دهد که او را از هیاهوی جهان بی‌نیاز می‌کند.

عاشقِ تشنه‌کامی که به دنبالِ ابروانِ کمان‌شکلِ معشوق (که در ادبیات کلاسیک به ترکان تشبیه شده‌اند) می‌رود، سرانجام با ضربه شمشیرِ جفا جان می‌دهد و این‌گونه تشنگی‌اش برطرف می‌شود.

هر کس که از صفِ مژگانِ معشوق درخواستِ مهربانی می‌کند، سرانجام در پایانِ کار، پاسخِ او را با تیزیِ خنجر می‌دهند و به جای وصل، به او جفا می‌کنند.

اگر حلقه‌های مویِ معشوق دامی برای گرفتار کردنِ عاشق نیست، پس چرا این‌قدر پیچ و تاب و گره بر چهره دارد که دلِ آدمیان را به اسارت می‌گیرد؟

آن‌گاه که معشوق از موهای پرگره‌اش زرهی می‌سازد، آن‌چنان قدرت می‌یابد که حتی می‌تواند سپاهِ یک پادشاهِ مقتدر را نیز شکست دهد.

این ویژگی‌ها در شأنِ ناصرالدین‌شاهِ غازی (جنگجو) است؛ پادشاهی که در میدان‌های نبرد، پیروزی و موفقیت همیشه بر رکابِ طلایی اسب او بوسه می‌زنند.

ای فروغی، روزگارِ وصالِ او هرگز به آسانی و خوشی نمی‌گذرد، چرا که آن‌قدر شب‌ها از غمِ دوری و هجران او رنج کشیده‌ای که گویی عمرت به عذاب گذشته است.