دیوان اشعار - غزلیات

کسانی که وجودشان در آتش عشق سوخته، از تو طلبِ آب (رفعِ عطش یا فروکش کردنِ تب عشق) نمی‌کنند؛ چرا که آن دل‌سوختگان، لذتِ این درد را یافته‌اند و جز رنجِ عشق، پاداشی از تو نمی‌خواهند.

در روزِ رستاخیز که همه برای گرفتنِ نتیجه‌ی اعمالشان به تکاپو می‌افتند، شهیدانِ راهِ عشق که با کالبدی خونین به دیدار می‌آیند، هیچ حساب و کتابی از تو مطالبه نمی‌کنند.

اگر امروز بی‌گناهان را به تیغِ جفا بکُشی، در روزِ جزا از تو شکایتی نخواهند کرد و با بزرگواری، از خطایت می‌گذرند و در پیِ قصاص و مجازات تو نیستند.

اگر از شدتِ محبت، خونِ دلِ محبان را می‌آشامی (سختی و آزارِ زیاد به آنان می‌رسانی)، آنان در هیچ امری از امورِ این جهان و آن جهان، پاداشی برای کارهایشان از تو نمی‌طلبند.

گروهی که جگرشان از آتشِ عشق گداخته است، شاید تنها طلبِ باده‌ی نابِ (عشق خالص) از تو داشته باشند و نه هیچ چیز دیگر.

برای جمعی که در بیداری نصیبی از وصال به آنان ندادی، عینِ بی‌انصافی است که در عالمِ خواب هم تقاضای یک بوسه از تو نداشته باشند.

تا زمانی که دوستان، با اشک‌های خونین بر مژگانشان برای تو نامه می‌نویسند و در کوی تو حضور دارند، هیچ‌گاه توقعِ پاسخ از سوی تو ندارند.

مردم در میکده‌ی عشق چنان از نگاهِ سیاه و مست‌کننده‌ی تو سرشار و سرمست شده‌اند که دیگر نیازی به شرابِ ظاهری ندارند.

در هر محفلی که ناله‌ی عاشقان از غمِ تو برمی‌خیزد، اهلِ طرب و موسیقی‌دانان دیگر نیازی به چنگ و رباب (ساز) برای نواختن ندارند؛ چرا که ناله‌ی عاشقان خود موسیقیِ کامل است.

به راستی ای معشوقانِ سیه‌چشم که فروغی برایتان شعر می‌گوید، حیفی است که این غزل‌های شیرین و لطیف را از تو نخواهند.