دیوان اشعار - غزلیات

کسی که بخت و اقبال به او بینش و بصیرت عطا کرده باشد، در چهره‌ی تو، قدرت و هنرِ آفریدگار را مشاهده می‌کند.

رفتارِ تند و خویِ ناخوشایندِ تو مرا به کام مرگ می‌کشاند، اما چهره‌ی زیبا و دلربایت دوباره مرا زنده می‌کند. محبوب هر کاری که انجام دهد، حتی اگر آزاردهنده باشد، در نظر عاشق زیبا و دلنشین جلوه می‌کند.

هر زمان که به درگاهت رو می‌آورم، از شدت بی‌قراری گریبان می‌درم و فریاد برمی‌آورم؛ من برای حالِ دلِ خویش می‌گریم، اما دلم به وضعیتِ پریشانِ من می‌خندد و مرا به بازی می‌گیرد.

مدتی است که تو با آن لب‌های شیرین، به من اجازه‌ی ورود به محفل خود را می‌دهی، اما در این هم‌نشینی، من از گذشته و خاطرات سخن می‌گویم و تو از آینده و امیدواری حرف می‌زنی.

اگر در این باغِ هستی، با یاد و عطرِ تو زندگی می‌کنم، تعجب نکن؛ چرا که بادِ بهاری با نسیمِ خود، زمینِ خشک و مرده را دوباره زنده و سرسبز می‌کند.

وقتی تو چهره‌ات را می‌پوشانی، روزِ روشنِ من تیره و تار می‌شود؛ و آنگاه که زلفانت را شانه می‌کنی، ذهن و خاطرِ من از شدتِ پریشانیِ زلف تو، آشفته می‌شود.

هنگامی که محبوب بر اوجِ زیبایی تکیه می‌زند، ماه در برابرش ناچیز می‌شود و پسِ پرده می‌رود؛ و چون در باغِ ناز قدم می‌گذارد، سروِ خرامان در برابر قد و قامت او سر تعظیم فرود می‌آورد.

هرچه در این دنیا نصیبِ ما شده، از جانبِ دستِ ساقیِ حقیقت است، نه بازیِ روزگار. ما به اشتباه گمان می‌کنیم که چرخِ گردون مسئولِ این اتفاقات است.

آن پیرِ می فروش (مرشد و راهنما) گاهی جامِ معرفت به بزرگان می‌بخشد و گاهی با یک نگاه، غم را از دل می‌زداید. او از سرِ لطف و کرم، کارهای نیک و مبارک انجام می‌دهد.

جامِ شرابِ عرفانی، همان کشتیِ نجات است؛ پس ای شراب‌نوش (ای طالبِ حقیقت)، از آن بهره‌مند شو که مایه‌ی بقای جان است؛ در غیر این صورت، سیلِ حوادثِ روزگار، خانه‌ی وجودت را ویران خواهد کرد.

گاه از حقیقت آگاهم و گاه بی‌خبر، گاه در امن و امانم و گاه در خطر؛ گاهی اختیارِ پادشاهان را دارم و گاهی در تنگنایِ بندگی و اضطرار گرفتار می‌شوم.

بختِ نوپا هر شب از دری نو جلوه‌گری می‌کند؛ و آن معشوقی که مشغولِ مشقِ دلبری است، این هنر را برای آن خانِ بخشنده و کریم به نمایش می‌گذارد.

او که خزینه‌دارِ ملک و گنجینه‌ی خوش‌دلی است، نامش حسین و علی است؛ و از فروغِ پیشانیِ اوست که هر چه در عالم است، روشن و تابنده گشته و خورشید از نورِ او می‌تابد.

به واسطه‌ی آن فروغی که از شور و اشتیاقِ آن محبوبِ پری‌چهره بر من تابید، من در سخنوری مشهور شدم؛ چنان‌که خورشید، ذره‌ای ناچیز از خاک را به درخشش وامی‌دارد.