دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که نگاهِ برنده‌ی تو همچون تیغ، قصدِ گرفتن جان من می‌کند، سرِ من که سنگینیِ بارِ هستی را بر دوش دارد، با اشتیاقِ تمام حاضر است در پیشگاهِ تو تقدیم شود.

چشمانِ خواب‌آلود و خمار تو را باید ستود که با وجودِ ظاهرِ ضعیف و بیمارگونه‌شان، بر دل‌های بزرگان و عاشقان، با قدرتی حیرت‌انگیز حکمرانی می‌کنند.

من بنده و غلامِ آن عاشقِ هوشمندی هستم که وقتی در برابر محبوب قرار می‌گیرد، دردِ دل و شرحِ اشتیاقِ خویش را بی‌آنکه کلامی بگوید، با زبانِ بی‌زبانی (نگاه یا حال) بیان می‌کند.

من در باغِ وصلِ تو حالی دارم که هر سحرگاه، حتی بلبل که خود استادِ سخن و نغمه‌سرایی است، با من هم‌نوا می‌شود و در غمِ من شریک می‌گردد.

چرا این پرنده‌ی (عاشق) بیچاره و مسکین ننالد؟ وقتی او را در باغی قرار داده‌اند که باغبانش اجازه می‌دهد هر گل‌چینی (هر رقیبی) به راحتی گل‌های آن را بچیند.

من کجا و بزمِ آن پادشاهِ اقلیمِ زیبایی کجا؟ همان‌طور که یک گنجشکِ کوچک نمی‌تواند با شاهین در یک آشیانه هم‌نشین شود، جایگاهِ من نیز در شأنِ تو نیست.

اگر نسیمِ صبحگاهی در گلستانِ تو راه نیافته بود و عطرِ تو را نیاورده بود، پس چرا آهِ من همچون برق، در آسمانِ جانم آتش‌فشانی می‌کند؟

ای ساقی! به من شراب بده که سرانجامِ این روزگارِ ناپایدار (چرخ فلک)، حالِ خوش و سرخ‌فامِ ما را به زردی و پژمردگیِ پیری و اندوه بدل می‌کند.

اگر خواهانِ عافیت و امنیت هستی، باید خاکِ درِ میخانه را ببوسی (متواضع باشی)، زیرا شراب (عشق و مستی) بلایای آسمانی و مصائبِ روزگار را از تو دور می‌کند.

عارفِ رهرو، نشانِ رسیدن به کعبه‌ی مقصود را از جایی می‌پرسد که اصلاً نام و نشانی ندارد؛ یعنی حقیقت در بی‌نشانی نهفته است.

فروغی، تو که عاشقِ صادقی هستی، در راهِ رسیدن به معشوق، نقدِ جانِ خود را از یارِ جانی دریغ مکن و با جان و دل آن را نثار کن.