دیوان اشعار - غزلیات

آرزو می‌کنم که خداوند تو را از چنگ رقیبان نجات دهد و جدا کند؛ چه خیال خوش و دلپذیری در سر دارم، ای کاش که خداوند این آرزو را محقق سازد.

روزی فرا خواهد رسید که پاسخ بی‌مهری اطرافیان و بیگانگان را خواهم داد، آن هم در زمانی که سرنوشت، تقدیرِ تو را با من گره بزند و تو را به من نزدیک کند.

تو از درد و سوزِ درونی من آگاه نخواهی شد، مگر در آن هنگام که خودت نیز دچار چنین دردی شوی و آهِ سوختگان به دلِ تو نیز نفوذ کند.

تصمیم گرفته‌ام که تمام بی‌مهری‌ها و ستم‌های تو را با کمال میل و جانِ شیرین پذیرا باشم، حتی اگر این معامله و جان‌فشانی به قیمتِ پایان یافتنِ عمرم تمام شود.

عاشقانِ حقیقی و عارفان هرگز نمی‌پذیرند که کسی بخواهد برای دردِ عشق، درمانی بجوید؛ چرا که از نظر آنان، رنجِ عشق عینِ سلامت است و طلبِ دوا، نشانه‌ی دور بودن از حقیقتِ عشق است.

آن بنده‌ای که تنها به امیدِ پاداش یا رسیدن به خواسته‌ای خاص، ادای بندگی درمی‌آورد و عبادت می‌کند، هرگز مورد پسند و تاییدِ معشوقِ بزرگوار نخواهد بود.

راه و رسم عشق‌ورزی و دلبری همین است که ما همواره بر سرِ پیمانِ خود بمانیم و وفاداری کنیم، و معشوق نیز در مقابل، بی‌مهری و جفا پیشه کند و این تضاد، ماهیتِ عشق است.

اوجِ بندگی در این است که ما در پیشگاهِ محبوب لغزش و خطا کنیم، و اوجِ بزرگی و بخشندگی محبوب نیز در این است که بر خطای ما چشم پوشیده و کرم کند و آن را ببخشد.

نمی‌دانم چگونه با این دلِ تکه‌تکه شده‌ام کنار بیایم؛ اگر خدای ناکرده تیرِ نگاهِ تو به خطا رود و به جانِ من نخورد، چه خاکی بر سر کنم؟

تا کی باید دلم در شب‌های طولانیِ هجران، به یاد گیسو و چهره‌ی زیبای او بنالد و در هنگام سحرگاه به درگاه خداوند دعا کند؟

ای فروغی! به دنبالِ آن معشوقِ همچون غزالِ زیبا برو و در آن قلمرویی که عشقِ تو در آن جاری است، غزل‌های عاشقانه بسرای و از او سخن بگو.