دیوان اشعار - غزلیات

نقاشانی که سعی دارند زیباترین چهره‌ها را به تصویر بکشند، هرگاه که به زیبایی تو می‌نگرند، از شدتِ شگفتی و ناتوانی در ترسیمِ آن، آهی از سرِ حسرت می‌کشند.

گروهی از عاشقان در غم و اندوهِ من شریک هستند، چرا که آن‌ها نیز گرفتارِ موهای پیچ‌درپیچِ تو شده‌اند و با اینکه می‌دانند رسیدن به تو دشوار است، همچنان با اکراه و زحمت به سوی آن دست دراز می‌کنند.

کسانی که تشنه‌ی دیدارِ گودیِ چانه‌ی دلربای تو هستند، گویی در حالِ نوشیدنِ آبِ حیات از چاهِ زنخدانِ تو هستند و هر لحظه این جان‌بخشی تکرار می‌شود.

خدایا، تو چه گلِ بی‌همتایی هستی که در برابرِ قامتِ موزون و زیبای تو، درختِ سرو که بلندترینِ گیاهان است، کوتاه و بی‌مقدار به نظر می‌رسد.

من حیرانِ صورتِ تو هستم که در کارگاهِ آفرینشِ زیبایی، خورشید در برابرِ درخششِ چهره‌ی تو مانندِ گدایی فقیر است و تو مانندِ پادشاهی پرشکوه جلوه‌گری می‌کنی.

تو در پسِ پرده‌ی ناز و کرشمه پنهان شده‌ای، در حالی که من بی‌صبرانه منتظرم که تو گوشه‌ای از پرده‌ی خیمه‌ات را کنار بزنی تا رخسارت را ببینم.

هنگامی که تو نقابِ سیاه و خوش‌بویِ موهایت را بر روی صورتِ درخشانت می‌کشی، از دودِ آهِ درونیِ ما عاشقان، خورشید دچارِ گرفتگی (خسوف یا کسوف) می‌شود.

می‌ترسم که آه و ناله‌هایی که عاشقان در سحرگاهان برای تو می‌کشند، سرانجام سبب شود که خداوند از تو انتقامِ دل‌های شکسته ما را بگیرد.

اگر سختی‌هایِ عشقِ تو این‌چنین طاقت‌فرساست، تعجبی ندارد که بسیاری از رهروان در همان گامِ نخست، از ادامه راه پشیمان شده و بازمی‌گردند.

عشق پرده‌ها را کنار زد و حقیقت را چنان آشکار کرد که عاشقان بر لوحِ جان و سینه‌ی خود، شعارِ «انا الحق» (من همان حقم) را نقش می‌بندند.

ای فروغی، من از حسادتِ افرادِ نادان و هوس‌باز بی‌نیاز هستم، زیرا داغِ عشقِ واقعی بر قلبِ آگاه و بیدارِ من نقش بسته است و این خود بزرگترین افتخار است.