دیوان اشعار - غزلیات

عاشقانی که از جور و ستم تو جان باخته‌اند، چنان شیفته‌وار به تو دلبسته‌اند که اگر فرصتی دوباره بیابند، حاضرند زندگی را از سر بگیرند و دوباره زخمِ تیغِ بی‌رحمِ تو را پذیرا شوند.

به مزار شهیدانِ عشقِ خود با احتیاط و احترام قدم بگذار، چرا که بیم آن می‌رود که آن‌ها در روز رستاخیز، دامنِ تو را بگیرند و از تو دادخواهی کنند که به چه گناهی کشته شدند.

شاهان و قدرتمندانِ عالم، با عجز و فروتنی بر سرِ راه تو نشسته‌اند و راه تو را سد کرده‌اند، درست مانند گدایانی که در مسیرِ گذرِ توانگران به انتظارِ بخشش می‌نشینند.

اگر عارفان و صاحبانِ بصیرت، لحظه‌ای افتخارِ در آغوش گرفتنِ تو را بیابند، خاکِ وجودشان به کیمیای عشق، به گوهری ارزشمند تبدیل خواهد شد.

تشنگانِ وادیِ عشق، در روز قیامت، هرگز حاضر نیستند چشمه‌ی کوثرِ بهشتی را با لذتِ تماشای لب‌های سرخ‌رنگِ تو (لعلِ تو) معاوضه کنند.

نقاب از چهره بردار تا مردمِ عاشق، دیگر مجبور نباشند از شدتِ غم و حسرت، با آستینِ لباسِ خود، مژه‌های خیس از اشکشان را پاک کنند.

اگر لب‌های شیرینت را به خنده‌ای شکرگون بگشایی، آنگاه دلتنگان و دردمندان، دشواری‌های زندگی را با شیرینیِ لبخندِ تو به آسانی و خوشی می‌گذرانند.

برای دیوانگی و آشفتگیِ عاشقان، هیچ درمانی جز چنگ زدن به حلقه‌های زنجیروارِ گیسوانِ خوش‌بوی تو وجود ندارد.

اگر باغبانان چهره‌ی رنگین و گلگونِ تو را ببینند، دیگر هیچ گلی در باغ نخواهند دید و خار را با گلِ خوش‌رنگ برابر خواهند دانست (چرا که گل در برابر زیباییِ رخسار تو ارزشی ندارد).

سرانجام ای شوخِ شیرین‌کار، از کینه‌توزی و ستمگریِ تو، من «فروغی» بیمناکم که دادخواهان و ستمدیدگان، در روز داوری، شکایتِ ظلمِ تو را نزدِ داورِ بزرگ ببرند.