دیوان اشعار - غزلیات

اجازه بده نقاب از چهره زیبایت کنار بزنند تا مشخص شود در برابر شکوه و وجود تو، سایر عاشقان همچون نقش‌های بی‌جانِ روی دیوار، بی‌فروغ و بی‌اثر هستند.

چگونه می‌توانم رنج و تحقیر ناشی از عشق تو را تحمل کنم و به جان بخرم، در حالی که در حضورِ زیبایی تو، زیباترین گل‌های گلستان نیز در برابر تو ناچیز و بی‌ارزش به نظر می‌رسند؟

واعظِ شهر ما را به رفتن به بهشت تشویق می‌کند، اما غافل از این حقیقت است که کسانی که در آستانه‌ی درِ خانه‌ی تو ساکن شده‌اند، به قدری از حضور تو سیراب‌اند که از بهشتِ موعود نیز بیزار و گریزان‌اند.

اگر تو در سینه‌ات دلی سخت و تغییرناپذیر همچون آهن داری، در مقابل، شکست‌خوردگانِ راهِ عشقِ تو نیز سینه‌هایی مالامال از آهِ سوزان و آتشین دارند.

با وجودِ سختی‌ها و فشارهای روزگار، تعدادِ گرفتارشدگان در دامِ عشقِ تو کم نمی‌شود، چرا که آن‌قدر تعدادشان زیاد است که رنجِ ایام بر آن‌ها اثرِ کاهنده‌ای ندارد.

تو در کمالِ شادکامی و آسایش هستی و شهری درگیرِ اندوهِ عشقِ توست؛ تو در خوابِ غفلت و آرامش به سر می‌بری، در حالی که خلقی از غمِ دوریِ تو تا صبح بیدار و پریشان‌اند.

از خاکِ مزارِ کسانی که در راهِ عشقِ تو پاک‌باز بوده‌اند، جز گلِ بنفشه نمی‌روید؛ چرا که صورتِ آن‌ها از سیلی‌های دردناکِ عشقِ تو، کبود و بنفش‌گون شده است.

حسابِ خونِ من و مسئولیتِ جانِ من به دستِ قومی افتاده است که مانندِ تو، خونِ بی‌گناهان برایشان هیچ ارزش و اعتباری ندارد.

ای فروغی، اگر در دین و آیینِ دولتِ عشق، عاشق بودن گناه محسوب می‌شود، پس مطمئن باش که گناهکارتر از من کسی وجود ندارد.