دیوان اشعار - غزلیات

افسوس که مرا اجازه ندادند تا در مسیرِ محبوبِ زیرک و زیبا، به خاک بدل شوم و پایمالِ راهش گردم؛ فریاد که حتی مرا کشتند اما آن‌گونه که شایسته است، در خاک دفنم نکردند و به آرامش نرسیدم.

من در محله محبوب، هیچ گروهی را ندیدم که از شدتِ غمِ فراق و دوریِ او، گریبانِ جانشان را از غم پاره نکرده باشند و در اندوه غرق نباشند.

من از هیچ‌چیز نمی‌ترسم مگر از آدم‌های کوته‌فکری که بصیرت ندارند و از آن نگاهِ گیرای محبوب که هیچ باکی از ویران کردنِ عاشق ندارد، غافل‌اند.

بسیاری از مردم هرگز به وصال محبوب نخواهند رسید، چرا که با ناله و دعاهای اثرگذارشان، راهی به سوی آسمان‌ها باز نکردند و از درگاه الهی طلبِ وصال نکردند.

در روز رستاخیز، آن مردمی که در زندگی دنیا خود را به حلقه و قافله محبوب نرساندند و همراه او نبودند، با چه رویی از خاک برمی‌خیزند و سر بلند می‌کنند؟

اگرچه ما را در دریای عشق شست‌وشو دادند و پاک کردند، اما گرد و غبارِ اندوهِ محبوب، همچنان بر چهره ما باقی مانده و پاک نشد.

خدا را شاکرم که آن گروهی که از عشق تو جان دادم، اما عمق این درد را درک نکردند، دیگر در میان ما نیستند و از دنیا رفته‌اند.

غم چنان دست‌ودل‌بازانه به سراغ من آمده که گویی ساقی‌ها و میخانه‌ها امشب، باده‌ای که شادی‌بخش باشد در جام نریخته‌اند و همه چیز در غم فرو رفته است.

فروغی، حقیقتاً می‌گویم که آسیبی که غمِ محبوب بر دلِ من وارد کرد، بسیار سهمگین‌تر از اصابتِ برق و آذرخشِ سوزان به گیاهانِ خشک و ناچیز است.