دیوان اشعار - غزلیات

شراب‌فروشان با شرابِ گلگونِ خود مستی می‌آفرینند، اما زیبارویانِ شهرِ ما، با لب‌های سرخ و فریبنده‌ی خود، همان رنگ و حال را در دل‌های ما پدید می‌آورند.

عاشقان و مست‌انِ عشق، تنها از زیبایی و جلوه‌ی ساقی سخن می‌گویند؛ درحالی‌که تهیدستان و محرومانِ مادی، تنها آرزوی رسیدن به گنج‌های افسانه‌ای همچون گنج قارون را دارند.

خردمندان و عاقلانِ روزگار، هنگامی که حال و روزِ مرا در گردابِ عشق دیدند، چنان در شگفتی ماندند که بر دیوانگیِ مجنون درود فرستادند و او را در برابرِ حالِ پریشانِ من، عاقل‌تر دانستند.

از وقتی که زیباییِ متناسب و قدِ موزونِ تو را دیدم، دیگر از هیچ حادثه و بلای ناگهانیِ روزگار نمی‌هراسم؛ زیرا بزرگ‌ترین واقعه‌ی زندگی‌ام را تجربه کرده‌ام.

من تنها کسی نیستم که به خاطرِ عشقِ تو افسانه‌ای شده‌ام؛ بلکه زیباییِ تو چنان قدرتی دارد که حتی هوشمندان و فرزانگانِ عالم را نیز با این داستانِ عشقِ من، گرفتار و مسحورِ خود کرده است.

مردم از غمِ دوریِ تو چنان می‌گریند که گویی جویی از خون از چشمانشان جاری است؛ چراکه دل‌هایشان در این اندوهِ جانکاه، به سرچشمه‌ی خون تبدیل شده است.

تنها غلامی که به جرمِ وفاداری و بندگیِ خالصانه از خانه‌ی ارباب رانده شده، می‌تواند حالِ مرا درک کند و بداند که چه دردی است وقتی از درگاهِ معشوق رانده شوی.

زیباییِ تو، مردم را با لب‌های شراب‌گون‌ات به مستی کشانده و خرد و دانشِ عالمان را با چشمانِ فریبنده و جادوگرت از کار انداخته و مفتونِ خود کرده است.

امشب مرغِ دلم در قفسِ سینه‌ام بی‌قرار می‌تپد؛ گویی لشکرِ ترکانِ خیالِ تو قصد کرده‌اند در این سیاهیِ شب، به خانه‌ی دلِ من شبیخون بزنند و آن را غارت کنند.