دیوان اشعار - غزلیات

به سبب زلفِ آرام‌بخشِ محبوب، دیگر هیچ‌گونه آرامشی در دلم باقی نمانده است؛ من به این حلقه و پیچ‌وتابِ زلف که هر دلی را گرفتار می‌کند و آرامش را از آن می‌ستاند، آفرین می‌گویم.

آن‌قدر مرغِ دلم از شدتِ شوقِ اسیری در دامِ عشق پر و بال زد، که در نهایت دیگر چیزی از او باقی نماند و تنها مشتی پَر از او در گوشه‌ی دام بر جای ماند.

شخصی با قامتِ موزون و سروگونه، با شیوه‌ی خاصِ راه رفتنش دلم را ربود، چنان‌که دیگر توان و رمقی برای دنبال کردنِ او در من نمانده است.

اگر معشوقِ بت‌صفتِ من، در حالی که مست و سرمست است از درِ دیر (صومعه) وارد شود، از سوی مسجد و اهلِ حرم فریاد برمی‌آورند که دین و ایمان از دست رفت.

اگر به دنبالِ آبرو و نامِ نیک هستی، به کویِ خرابات و میخانه‌ها نزدیک نشو، چرا که در این مکان‌ها کسی نیست که از نظرِ عامه مردم، بدنام نباشد.

تلاش کن تا از خود اثرِ نیکی به یادگار بگذاری، چرا که در این میکده‌ی دنیا، حتی جمشیدِ اسطوره‌ای نیز جز جامِ شرابش چیزی با خود به گور نبرد.

خلوتِ خصوصیِ تو تنها جایگاهِ دل‌های برگزیده و خاصان است، به‌ویژه در لحظاتی که دیگر راهی برای ورودِ غریبه‌ها و عامه‌ی مردم باقی نمانده است.

آتشِ عشق و سودای تو چنان در وجودم شعله‌ور شد که تمامِ طمع‌های خام و آرزوهای ناپخته را در دلِ سوخته‌ام سوزاند و از میان برد.

با وجودِ زیباییِ لب و چشمِ تو، دیگر نظربازان و عاشقان هوسِ شکرِ شیرین یا خیالِ بادام را ندارند (چرا که لب و چشم تو برتر از این‌هاست).

ای فروغی، تا کی در فصلِ گل و بهار از عیش و نوش غافل هستی؟ به دنبالِ معشوق و شراب باش، زیرا که روزگار و فرصت‌ها باقی نمی‌مانند.