دیوان اشعار - غزلیات

با وجود نگاه مست و فریبنده تو، دیگر در کسی هوشیاری باقی نمی‌ماند؛ حال که چنین است، خودت ساقیِ خویش باش و باده‌نوشی کن، چرا که دیگر کسی از عقل و هوش در این میدان باقی نمانده است.

آن کس که شب تا صبح در راه عشق تو بیدار نمانده و رنج نکشیده باشد، هرگز شایستگی رسیدن به مقام والای عشق و سعادتِ هوشیاری در آن را نخواهد داشت.

امان از دست تو که حتی هنگام کشتنِ ما، آن‌قدر در بندِ نگاه و خشم تو گرفتاریم و محو تو شده‌ایم که دیگر توانی برای التماس یا طلبِ امان (زنهار) نداریم.

آن‌قدر عاشقان و خریدارانِ راه تو را به خون کشیدند و قربانی کردند که دیگر حتی مشتی خاک سالم در کوچه و بازار باقی نمانده و همه‌جا به خون آغشته است.

نمی‌دانم چه نشاط و شوری در این دیوانگی و عشق تو نهفته است که بازارِ آن چنان پر از آشوب است که جایی برای حضورِ دیگران باقی نمانده است.

کجا کسی را می‌توان یافت که از کمندِ زلف تو رها شده باشد؟ و کدام شکاری است که در حلقه گیسوی تو گرفتار نشده باشد؟ هیچ‌کس از دام عشق تو راه فراری ندارد.

عشقِ راستین با صلابت و شجاعت به میدان آمد و عقل و تدبیرِ عاقلانه را فراری داد؛ محبوب بدون پرده و نقاب رخ نمود و بیگانگان و رقیبان از صحنه دور شدند.

در مسیر محبت چنان مرا خسته و ناتوان کردی که وقتی طبیب بر بالینم آمد و از حالِ من خبردار شد، دیگر از وجود و هستی من چیزی باقی نمانده بود.

به محض اینکه نسیم صبح از عطر گیسوی تو سخن گفت، مشک در دکان عطار از شدت شرمساری و قیاس با عطر تو، به خون تبدیل شد.

از آن چشمِ پرفروغِ تو، چنان نگاهی به من رسید که مست شدم و دیگر هیچ نیازی به رفتن به میخانه و خانه خمار ندارم.