دیوان اشعار - غزلیات

کسی که چنان مجذوبِ زیبایی و حرکتِ متناسبِ اندامِ یار شده است، حتی اگر در روز رستاخیز که همه برای حساب‌وکتاب برمی‌خیزند، هیاهوی قیامت برپا شود، او از شدتِ غرق‌شدگی در یادِ یار، سر از خواب غفلت برنمی‌دارد.

اگر قرار است یار، قاتلِ اهلِ نظر و خردمندان باشد، دیگر جای گلایه نیست؛ در واقع حیف است که عاشق به دستِ چنین کسی کشته شود و بعد توقعِ دریافتِ خون‌بها یا غرامت داشته باشد، چرا که شهادت در راه او خودِ پاداش است.

هر کس که دلباخته و گرفتارِ آن معشوقِ ابروکمان (که نگاهی تیرگونه دارد) شود، باید از همان ابتدا خود را آماده کند که آماجِ تیرهای سرزنش و ملامتِ مردم قرار گیرد.

تا زمانی که چهره‌ات را با خونِ دلِ خود رنگین نکنی و رنجِ عاشقی را به جان نخری، ادعای عاشقی نکن؛ چرا که عاشقِ واقعی باید نشانی از زخم و ایثار بر تن و جان داشته باشد.

ما که نقشِ قدِ موزونِ یار را در دلِ خود جای داده و به آن دلبسته‌ایم، دیگر نیازی به اذان و اقامه نداریم؛ مؤذن هرچقدر می‌خواهد برای نماز و اقامه اذان بگوید که ما پیش‌تر در محرابِ دلِ خود، نمازِ عشق را اقامه کرده‌ایم.

تمامِ عمرِ من صرفِ عشق‌ورزی شده و کارِ دیگری نکرده‌ام. افسوس که اگر حاصلِ این عمری که در راهِ عشق سپری شده، پشیمانی و حسرت باشد، چه مصیبتی است.

من با خود عهد کرده‌ام که اگر اجازه داشته باشم در کنارِ خمِ شرابِ عشق بمانم، دیگر به سراغِ حوضِ کوثر در بهشت نروم؛ چرا که لذتِ عشق در این جهان، برایم از پاداش‌های اخروی گواراتر است.

چطور ممکن است کسی در روزگارِ بهار و طراوتِ طبیعت، از نوشیدنِ باده امتناع کند؟ به‌ویژه وقتی که جامِ شراب پر است و از سلامت و گوارایی آن اطمینان داریم.

کسی که شایسته است در محرابِ مسجد و جایگاهِ پیش‌نمازی بنشیند، هرگز در میخانهٔ عشق جایگاهِ والایی نخواهد داشت؛ چرا که میانِ این دو راه، تفاوتی بنیادین وجود دارد.

هرچقدر در عالم جستجو کردیم، به جز سایهٔ لطفِ پروردگار، فروغی ندیدیم؛ هیچ‌کس را ندیدیم که همچون خورشید، منبعِ کرامت و بخششِ حقیقی باشد.

درود بر آن پادشاهِ دادگر و بخشنده، ناصرالدین‌شاه، که فلک و گردشِ روزگار تا ابد مطیعِ فرمانِ او خواهد بود.