دیوان اشعار - غزلیات

چشم مست و گیرای محبوب، نه تنها ایمان و قلب مرا به غارت برد و اسیر کرد، بلکه با همان نگاهِ نخست، عقل و هوش را از سرم ربود و مرا به وادیِ بی‌خودی و شیدایی کشاند.

خدا کند که چشمِ زخم از این زیباییِ فتنه‌انگیز دور باشد؛ این شور و غوغایی که با جلوه‌گریِ معشوق برپا شد، چنان بر من اثر گذاشت که از تمامِ داشته‌های این جهان و آن جهان غافل ماندم.

محبوب با یک نگاه که همچون تیغ بران عمل کرد، مرا از پا درآورد و از رنجِ فکر کردن و دغدغه‌های ذهنی آسوده کرد؛ این کشته شدن در حقیقت رحمتی بود که محبوب در حق من روا داشت.

اگر دلم به دهانِ شیرینِ آن محبوب دسترسی پیدا کند، می‌توانم آرزویِ یک عمرِ خود را با همان یک بوسه به دست آورم و به کامرانی برسم.

من نه آرزوی حوریان بهشتی را دارم و نه به قصرها و پاداش‌های اخروی امید بسته‌ام؛ چرا که یادِ آن معشوق در دلم، تمامیِ این امیال را بی‌ارزش و پوچ کرده است.

گمان می‌کردم که با ورود به وادیِ عشق، مشکلاتم حل خواهد شد، اما افسوس که عشق به جای گره‌گشایی، زندگیِ ساده و آسوده مرا پر از پیچیدگی و دشواری کرد.

زمانی به حقیقتِ حالِ عاشقانی که پیش از من بودند پی بردم که خود نیز در این آتش سوختم و رنجِ خونین شدنِ دل و درماندگی در راه را چشیدم.

این زلف‌های زنجیرگونه که تو داری، همه را حیران و سرگشته ساخته است و این سیمای دلربای تو، همگان را مشتاق و مایل به سوی تو کرده است.

یک شب برای من (فروغی) فرصتی دست داد تا به بزمِ تو راه یابم؛ از آن شب، عشق چنان در من ریشه دواند که داستانِ شیداییِ مرا تا روزِ رستاخیز بر سرِ زبان‌ها انداخت.