دیوان اشعار - غزلیات

دیشب زلف سیاه و پرپیچ و تاب تو به من لطف و عنایت کرد و دلِ آشفته و بی‌قرارِ من، اسیرِ بندِ عشق تو شد و با آن به بازی و دلدادگی پرداخت.

چهره‌ی درخشان و پرحرارتِ تو چنان گرمایی داشت که گویی مجمر و آتشدان را می‌سوزاند و گیسوانِ معطرِ تو که چون عنبر خوش‌بوست، کارِ عطار و غالیه‌ساز را کرد و فضا را عطرآگین ساخت.

لب‌هایِ شیرین و پر از شکرِ تو، شهد و حلاوت می‌پاشید و چشمانِ افسون‌گر و فریبنده‌ی تو، با نگاهشان سحر و جادویِ خاصی در دلِ من ایجاد کردند.

از آن لحظه که نسیمِ صبحگاهی از گیسویِ بلند و پیچیده‌ی تو عبور کرد، عمرِ کوتاهِ من در میانِ اندوه و حکایت‌هایِ این عشق، بسیار طولانی و کش‌دار به نظر رسید.

برای اینکه دلِ فروغی از شدتِ اشتیاق به تو روشن و فروزان شود، چین و شکنِ موهایِ تو بر سرت همچون سایبان و چتری بلند برافراشته شد.