دیوان اشعار - غزلیات

دلِ من، زلفِ تو را به مشکِ ختایی تشبیه کرد، اما به راستی که در این مقایسه اشتباه کرد؛ زیرا زیباییِ مویِ تو بسیار فراتر از آن است که با این تشبیهاتِ ساده توصیف شود.

مژگانِ تو، قلبِ مرا هدفِ تیرهایِ ظلم و ستمِ خود قرار داد و ابروانت، سپرِ دفاعیِ جانِ من در برابرِ تیغ‌هایِ تیزِ بلا و مصیبت شدند.

هر سخنی که آن معشوقِ شیرین‌زبان به زبان آورد، زیبا و بجا بود و هر جلوه‌گری و رفتاری که آن ماهِ زیبا انجام داد، در نهایتِ کمال و در جایگاهِ درست خود بود.

ترکانِ اهلِ ختا، با رسمِ عاشقی و وفاداری بیگانه‌اند؛ از کسی که به نژادِ ختایی (زیبارویانِ ستمگر) منسوب است، نباید انتظارِ وفا و همدلی داشت.

در مجلسِ رقیب، آن معشوقِ بی‌شرم و حیایی که ادعایِ عاشقی نداشت را دیدم که بی‌پروا هر کاری خواست کرد و هر چه توانست از دل و جانِ عاشقان ربود.

اگر کسی در راهِ طلبِ عشقِ تو، تنها یک جانِ خود را فدا کند، در برابرِ جان‌هایِ بی‌شماری که تو با لب‌هایت گرفته‌ای، بسیار ناچیز و در عین حال ارزشمند است.

حتی اگر سرنوشت و روزگار بخواهد با شمشیرِ سختی‌ها به ما حمله کند، باز هم هیچ قدرتی نمی‌تواند مرا از آن معشوقِ بی‌مهر جدا سازد.

تا زمانی که پیرِ راهنما (مرشدِ عرفانی)، مرا از رازِ الهی آگاه نکرد، من غرق در خودپرستی و بی‌خبری بودم و خویشتنِ خود را فراموش نکرده بودم.

ذهنِ آشفته و پریشانِ من آرام نگرفت، تا زمانی که نسیمِ صبا به سرِ زلفِ تو وزید و گره از آن گشود و آرامش را به جانِ من بازگرداند.