دیوان اشعار - غزلیات

من ارادتمند و بنده‌ی آن عاشقِ حقیقت‌جویی هستم که قلبش تنها به یک نفر تعلق دارد، نه آن فردِ ناپایداری که هر ساعت نظر و توجهش را به دنبالِ ارباب یا معشوقی تازه می‌گرداند.

حیاتِ جاویدان و رسیدن به سعادتِ ابدی، تنها برای آن کسی ممکن است که پیوندِ محکمی (همچون دست‌آویزی از زلفِ معشوق) با جلوه‌ی حق برقرار کرده باشد.

داستانِ صبر و شکیبایی را باید از عاشقِ راستین پرسید؛ کسی که در درون، حسرت و شوقی بی‌کران دارد، اما در ظاهر، توان و طاقتِ بسیار اندکی برایِ تحملِ این دوری در وجودش باقی مانده است.

در برابرِ زیباییِ خیره‌کننده‌ی خوب‌رویان، ادعایِ دانایی و عقل‌مندی نکن؛ چرا که زیباییِ آنان بسانِ دام است و مرغِ جانِ حتی باهوش‌ترین و زیرک‌ترین انسان‌ها را به بند می‌کشد.

باید خاکِ محلی را که یار در آنجا به صیدِ دل‌ها می‌پردازد، به احترام بوسید؛ چرا که آن صیاد (محبوب)، با تیرِ نگاهش هزاران نفر را در آنجا به خاک و خون کشیده و شهیدِ عشق کرده است.

زاهدِ ظاهربین به دنبالِ چشمه‌ی کوثر در بهشت است و من به دنبالِ بوسیدنِ لبِ ساقی؛ هر کسی در این جهان به قدرِ فهم و باورِ خویش، هدف و پناهگاهی برای خود دارد.

نمی‌دانی که کششِ هوایِ دل، هر لحظه مرا به سویی می‌کشد؛ چرا که در هر گوشه و کناری، سواری از تبارِ صیادانِ دل وجود دارد که قصدِ شکارِ عاشقان را کرده است.

دیگر برایِ خودم یقین حاصل شده که جان‌فشانی‌هایم در راهِ عشقِ تو واقعی است، اما شگفت‌آور است که آن صورتِ زیبا هنوز در این حقیقت شک دارد.

برای فروغی، در حالتی که از یار دور افتاده است، هیچ درمانی جز مرگ وجود ندارد؛ زیرا او داغی سوزان در سینه و دردی کشنده در جان دارد.