دیوان اشعار - غزلیات

کسی که آرزوی نگاه نافذ، برّا و تیرگونه‌ی تو را در دل می‌پروراند، هرگز به آرامش دست نمی‌یابد، چرا که مژگانِ پرشور و تحرکِ تو، پیوسته در حال به بازی گرفتنِ جانِ اوست.

گل از شدت اشتیاق و برای هم‌رنگی با زیباییِ چاکِ گریبانِ تو، گریبانِ خود را درید و شکوفا شد تا شاید به رازی که در آن نهفته است، دست یابد.

هر غنچه‌ای که در ابتدای فصل بهار از دلِ شاخه‌ها سر بر می‌آورد، گویی مُهری بر لب زده و خاموش است؛ چرا که رازی از شیرینی و خنده‌های تو (مانند پسته) را بر لب دارد و نمی‌خواهد آن را فاش کند.

هر لاله‌ی تازه‌ای که در این باغ می‌روید، در دل خود داغی سیاه دارد که نشان از سوزِ عشقِ تو و یادگاری از چهره‌ی درخشان و آتشین توست.

هیچ‌کس نمی‌تواند به آرامشِ ذهن و جمعیتِ خاطر برسد، زیرا همگان گرفتارِ آشفتگی و پریشانیِ موهای تو شده‌اند و یادِ آن، ذهن را از تمرکز باز می‌دارد.

عشق، در هر لحظه به دنبالِ تماشای مردم است و هر کسی را که در میدانِ حضور تو می‌بیند، به جنون و سودازدگی مبتلا می‌کند.

به هر سو که نگاه می‌کنی، صاحب‌نظری را می‌بینی که در برابر آن منظره‌ی دل‌انگیز و صورتِ زیبای تو، واله و حیران مانده است.

پیراهنِ من از شدتِ حسادت چاک خورد؛ شاید به این خاطر که خیال می‌کنم فردِ دیگری از عاشقانِ شوریده، دست به دامانِ تو زده و به تو نزدیک شده است.

از ناله‌های دلسوزانه‌ی فروغی به وضوح پیداست که تمامِ این سوختن و درد کشیدن، نتیجه‌ی دوری از گلستانِ وجود تو و آتشِ عشقِ توست.