دیوان اشعار - غزلیات

کسی که حتی ذره‌ای از اندوهِ عشقِ تو را در دلِ پردردِ خود داشته باشد، اگر انصاف را رعایت کند، درمی‌یابد که این رنج، ارزشمندتر از بهره‌مندی از لذت‌های هر دو جهان است.

چشمی که قامتِ رعنای تو را دیده باشد، دیگر چگونه می‌تواند به دنبالِ سایه‌ی درختِ طوبی در بهشت باشد؟ و قلبی که داغِ عشقِ تو را بر خود دارد، چه نیازی به درمان و مرهمِ دنیوی می‌بیند؟

کسی که از نگاهِ پرمهرِ تو بهره‌مند شده است، دیگر دغدغه‌ای نسبت به فقر و ثروتِ دنیوی ندارد و از نوساناتِ مادی (کم و زیاد شدن دنیا) هراسی به دل راه نمی‌دهد.

عاقلی که به سببِ گرفتاری در گره‌هایِ زلفِ تو عقل از دست می‌دهد و مجنون می‌شود، باید چنان استقامتی داشته باشد که بتواند بندِ این زنجیرِ عشق را محکم نگه دارد.

کسی که سودایِ چشیدنِ شهدِ لب‌هایِ شیرینِ تو را در سر دارد، باید بداند که پیش از رسیدن به آن شیرینی، باید نیشِ جفایِ تو را نیز پذیرا باشد.

من که در میانِ مردم به خاطرِ آشفتگیِ درونم، سرگشته و سودازده شده‌ام، دلیلِ این پریشانی‌ام، پیچ و خمِ گیسویِ توست که عقل و هوشم را ربوده است.

اگر تو پیوسته زهرِ دوری و رنج بر من بریزی، من همچنان سپاسگزارم و اگر مداوم نیشِ جفا بر دلم بزنی، باز هم از تهِ دل خشنودم.

اگر معشوق بارها و بارها سخنِ تند و تلخ بر زبان آورد، عاشقِ راستین کسی است که این رفتار را به عنوانِ بخشی از حقیقتِ عشق می‌پذیرد و به آن باور دارد.

خدایا، امیدوارم که هیچ‌گاه خاطرت آزرده نشود، زیرا حتی غمِ تو، برای «فروغی» مایه‌ی شادمانی و خرمیِ خاطر است.