دیوان اشعار - غزلیات

نمی‌دانم جهانِ عشق چه نقشه‌ای در سر دارد که با برداشتن هر قدم در راه آن، خطرات بسیار بزرگی همچون یک جهان در برابر انسان قرار می‌گیرد.

تا زمانی که پرده از رازِ عشقِ تو کنار نرود، متوجه نخواهی شد که زیباییِ آن معشوقانی که در پسِ پرده پنهان‌اند، خود چه قدرتِ ویرانگری دارد و چگونه نقاب از چهره‌ی عاشق می‌افکند.

از تماشای چهره و گیسویِ زیباویان می‌توان با اطمینان فهمید که پس از هر شبِ تاریکِ رنج و فراق، صبحِ روشنِ امید و وصال فرا خواهد رسید.

در راه به دست آوردن بوسه‌ی معشوق، از نثار کردنِ جانِ خود دریغ مکن، چرا که این معامله اگرچه در ظاهر زیان‌بار به نظر می‌رسد، اما در باطن، سودی ابدی و ارزشمند در پی دارد.

گدایِ درگاهِ عشق چگونه جرئت کند که سر بر آستانه‌ی آن معشوق بگذارد، در حالی که سرِ پادشاهانِ صاحبِ تاج و تخت نیز بر خاکِ همان آستانه است؟

بختِ بلندم باعث شد که در بندِ معشوقی والا مقام گرفتار شوم؛ معشوقی که بندِ او برای اسیرانش، افتخاری بزرگ و اعتباری گران‌بها محسوب می‌شود.

نگاهم به چهره‌ی معشوقی افتاده که لبانی سرخ‌فام چون شراب دارد، اما در عین زیبایی، بی‌رحمانه قصدِ جانِ عاشقانِ بی‌گناه را می‌کند.

چگونه می‌توانم خیالِ تو را از ذهنِ خود بیرون کنم، در حالی که تک‌تکِ موهایِ بدنِ من، هر کدام به تنهایی در فکرِ تو و گرفتارِ هوایِ تو هستند؟

در سرزمینِ عشق و وفاداری، تشنگی و بی‌آبیِ کام و اشک‌بار بودنِ چشم، وظیفه‌ی اصلیِ عاشق است؛ راه و رسمی که فروغی (شاعر) به آن آگاه است و آن را برگزیده است.