دیوان اشعار - غزلیات

محبوبِ زیبا و بی‌رحم من که نگاهی نافذ و ویرانگر دارد، با کرشمه‌های چشمانش، همچون جنگجوی ترک که خنجر در دست دارد، به جانم افتاده است؛ نمی‌دانم این فتنه و آشوبی که در سر دارد، عاقبت چه بر سر من خواهد آورد.

خدایا، آن زلف‌های پریشانِ تو هرگز مرتب و منظم مباد؛ چرا که زیبایی و جذابیتی که در آشفتگیِ موهای تو نهفته است، خود دنیایِ بی‌نظیر و متفاوتی است.

ماه نو در آسمان، از حسرتِ دیدنِ خمیدگیِ ابروی تو که گویی معجزه‌ای الهی است، از وسط دو نیم شده است.

ادعایِ عشق، تنها زمانی واقعی و پذیرفتنی است که عاشق با نشانه‌هایی چون اشک‌های خونین، چهره‌ای زرد و تنِ رنجور و لاغر، رنجِ عشق را در وجودش نمایان کرده باشد.

کسی که پیوسته رنج و غمِ عشق (خون جگر) را به جای شراب می‌نوشد، هرگز از سختی‌ها و کمبودهای زندگی نمی‌نالد، چرا که مستیِ عشق او را از هر غم دنیوی بی‌نیاز کرده است.

آن کسی که هدایتگرِ راهِ رسیدن به محبوب (آب بقا) است، مانند خضر است و تنها چنین کسی می‌داند که اشتیاق و تشنگیِ جانکاهِ سکندر برای جاودانگی، در برابرِ عشقِ حقیقی هیچ است.

اگر محبوب مرا به جرمِ عشق نمی‌کشت، مردم هرگز پی نمی‌بردند که ابرازِ عشق و دم زدن از آن، چه بهای سنگین و کیفرِ سخت و جان‌سوزی دارد.

لب‌های سرخِ معشوق، چنان زیباست که از ارزشمندیِ گوهر و مروارید شرمنده می‌شود؛ زیرا لبِ او بسیار قیمتی‌تر از گوهر است و گوهر در برابر آن بی‌ارزش به نظر می‌رسد.

حال و روزِ آشفته و دردمندِ مرا کسی درک می‌کند که همچون من، از شب تا سحر، بی‌خواب و بی‌قرار، چشم به ستاره‌های آسمان دوخته باشد.

چرا فروغی به عبادتگاهِ بتان نرود و طواف نکند؟ وقتی که دلِ او در عشقِ محبوب، کافر شده و محبوبش نیز چون بتی زیبا و شیرین‌سخن است که عبادتش بر هر چیزی مقدم است.