دیوان اشعار - غزلیات

عاقبت این فریادهای پرسوز و گداز من به نتیجه خواهد رسید، همان‌گونه که طولانی‌ترین و تاریک‌ترین شب‌ها، سرانجام نویدبخشِ طلوعِ سپیده‌دم و روشنی هستند.

نسبت به احوالِ کسی که در آتشِ عشق سوخته است بی‌توجه نباش، چرا که در درونِ سینهٔ هر عاشق، آتشکده‌ای پر از شعله‌های پنهان وجود دارد.

عشقِ آن معشوق مانند نهالی نوپا در باغِ هستیِ من ریشه دوانده که برای رشد و باروری، به جای آب، با خونِ دل و اشکِ چشم آبیاری می‌شود.

چه کسی توانایی ایستادگی در برابر تیرِ نگاهِ آن زیبارویِ ابروکمان را دارد؟ تنها کسی می‌تواند در برابرِ آن مقاومت کند که سینه‌اش پیش‌تر از تیرهای عشق چاک‌چاک شده و حکمِ سپری رنج‌دیده را یافته است.

ساقیِ عالم که گاه از شرابِ لبِ معشوق می‌گوید و گاه از جامِ می، برای کسانی که از حقایقِ پنهان بی‌خبرند، پیام‌ها و خبرهای شگفت‌انگیزی دارد.

همانند نی که از بندبندِ وجودش نوا برمی‌خیزد، من نیز از تمامِ تاروپودِ وجودم ناله سر می‌دهم؛ به این امید که لبِ شیرینِ تو، سرشار از لطف و پاسخ به این ناله‌ها باشد.

تو تنها موردِ پسندِ کسانی هستی که حقیقتِ زیبایی را می‌شناسند و اهلِ دل‌اند؛ وگرنه روزگار در هر گوشه‌ای از دنیا، هزاران پسر و زیبارویِ دیگر نیز دارد.

تو آن‌چنان غرقِ تماشایِ خود در آینه هستی که غافلی از اینکه آن آینه نیز، در حالِ تماشایِ زیبایی‌هایِ توست و به تو نظر دارد.

روزگارِ «فروغی» در مسیرِ عشقِ آن زیبارویِ ماه‌چهره تیره و تار شد؛ کسی که در پیچ‌وخمِ گیسوانِ سیاهش، ماه‌های بسیاری (زیبارویان بی‌شماری) را پنهان دارد.