دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که دهانِ کوچک و غنچه‌مانندت، شکر را در دلم تنگ و حقیر کرده است، و ای سروِ باغِ جهان که با راه رفتنِ خرامانت، سروهایِ دیگر را شرمگین و میخکوبِ زمین کرده‌ای.

آن شکارِ خوش‌اقبالی هستم که تو برای صیدِ آن در کمین نشسته‌ای، و جانم فدایِ تیری که از کمانِ ابرو یا نگاهِ تو رها شده است.

از وقتی آینه تصویرِ زیبایی‌هایت را به خودت نشان داد، چنان شیفته‌ و مشغولِ خودت شده‌ای که به تماشایِ خویش نشسته‌ای و تمامِ مردمِ جهان نیز در حالِ تماشایِ تو هستند.

در این جهانِ پهناور، هیچ‌کس به اندازه تو کمیاب و بی‌همتا نیست؛ به همین دلیل است که آسمان یا همان روزگار، تو را پدیده و یگانه‌یِ دوران نامیده است.

آن ظرافت و باریکی‌ که نظم و پیوندِ جهان به آن وابسته است، در هیچ‌کجا جز در زیباییِ کمرِ باریکِ تو ندیده‌ایم.

تمامِ داراییِ ما، سَری پُر از شور و سودایِ عشقِ توست؛ همین سَر و جان را هم فدایِ گام‌هایِ پیکِ خوش‌خبری می‌کنم که از سویِ تو پیامی برایم می‌آورد.

همه می‌گویند قد و قامتِ بلند و کشیده‌ات، برای تن و جانِ عاشق مایه‌یِ بلا و گرفتاری است؛ من می‌گویم: فدایِ جان و تنم، که این بلا و رنجِ ناشی از قامتِ تو، برایم شیرین است.

زمانی که تو، ای فروغی، لب به سخن می‌گشایی و شعر می‌سرایی، طوطی که نمادِ خوش‌سخنی است به خاطرِ شرمساری از شیرینیِ کلامِ تو، دیگر جرأتِ سخن گفتن ندارد.