دیوان اشعار - غزلیات

دیگر فرقی میان مسجد و میخانه برایم وجود ندارد؛ زیرا با باز شدن چشم دلم، در هر جایی تو را دیدم. تو همچون ماه کاملی هستی که در تاریکیِ مطلقِ جهلِ من درخشیدی و وجودت همه جا را روشن کرد.

با آتش عشق، وجود خود (سینه) را سوزاندم و خانه خودپرستی را ویران کردم. وقتی دیدگانم را از تعلقات غیر تو بستم و به درون خود نگریستم، در ذات خودم، تجلیِ وجود خدا را دیدم.

زمانی که از هوای نفس خود گذشتم و دل به مرگِ منیت سپردم، تو به من عمر جاودان بخشیدی. وقتی با درد عشق خو گرفتم و آن را پذیرفتم، در همان درد، شفای تمام آلام خویش را یافتم.

هنگامی که از شدت عطش عشق در حال سوختن بودم و وجودم همچون خاک در باد پراکنده می‌شد، تو همچون خضرِ پیامبر با نفس مسیحایی‌ات بر من ظاهر شدی و آبِ حیات را به من ارزانی داشتی.

خط و خالِ چهره‌ات را که همچون عنبر خوشبوست و هر مردی را به خاک می‌افکند، ستودم و لب‌هایت را که گویی از پیمانه، مستی می‌نوشد و عقل و هوش را از سرِ بیننده می‌رباید، توصیف کردم.

من بنده گناهکار هستم و تو ارباب مهربان و دلسوز؛ دلیل این مدعا این است که در برابر خطاهای من، نه تنها تنبیه نکردی، بلکه با بخشش و عطای خود با من روبه‌رو شدی.

چشمانِ من (فروغی) هرگز زیبایی همچون تو را ندیده است، نه در دیار ختن و نه در ختا که مشهور به زیبایی و مشک خوشبو هستند؛ تو از همه زیباتری.