دیوان اشعار - غزلیات

در روزِ مرگِ من، معشوق با نگاهی سرشار از مهر به من نگریست و سپس رفت؛ هنگامِ رفتن نیز از روی دریغ و حسرت، آهی کوتاه کشید و مرا تنها گذاشت.

دل، قصه اشتیاقِ خود را در مجلسِ معشوق بازگو کرد و در همان حال از پا درآمد و مرد؛ گویی دادخواهی بود که شکایتِ حالِ خویش را پیشِ پادشاه برد و پس از آن درگذشت.

همین که به صورتِ زیبایش نگریستم، خطِ مشکینِ مویِ چهره‌اش پدیدار شد؛ این رویداد، روزگارِ مرا تا روزِ قیامت تیره و تار ساخت.

چشمانِ معشوق که همچون ترکانِ مهاجمِ ستمگر است، با سپاهی از مژگان به من حمله کرد و سرزمینِ دلم را برای بارِ دیگر غارت کرد و رفت.

خدایا! مبادا گزندی به آن معشوقِ سرمست برسد؛ چرا که همان یک نگاهِ گذرا و بی‌پروا، تا روز قیامت در وجودم باقی می‌ماند و مرا اسیر می‌کند.

معشوق، هم جامِ سفالینِ قلبِ مرا شکست و هم دلِ ناتوانم را خرد کرد؛ او مانند پاسبانِ شهر (شحنه) است که با سنگی به من آزار رساند و این گناه را مرتکب شد و بی‌اعتنا گذشت.

آن ماهِ زیبا (معشوق) از سرِ بازیگوشی، دلی را در برابرِ من (فروغی) دید و آن را ربود؛ او همچون پادشاهی که از روی ترحم به دادخواه نگاه می‌کند، نظری به من افکند و رفت.