دیوان اشعار - غزلیات

باید از صومعه و عبادتگاهِ زاهدانِ خشک‌مقدس دست کشید و به میخانه‌ی عرفانی و جایگاهِ عاشقان رفت؛ باید قدم در راهی گذاشت که سرانجامش پیوستن به معشوق و پیروانِ طریقتِ عشق است.

باید جانِ عزیزِ خود را در راهِ کویِ محبوب فدا کرد؛ جانت را از آلودگی‌های دنیوی پاک کن، چرا که برای ورود به عالمِ معنا و دنیایِ حقیقیِ جان، باید با روحی مصفا گام برداشت.

تا فرصت باقی است شاد باش و خوش بگذران، چرا که این دنیای فانی بقایی ندارد؛ جامِ باده بنوش و غنیمت بشمار، زیرا که سرانجامِ همه، خوابِ ابدی و مرگ است.

از جامِ شراب، باده در قدح بریز و شادی را فراموش نکن، چرا که در نهایت باید این دنیایِ زودگذر را با حسرت و اندوهِ ناتمامی ترک کنی.

مژه و ابرویِ محبوب را دیدم و با دلم گفتم که باید با تمامِ وجود در پیِ این تیر و کمان (چشمان و ابروان) راهی شد و خود را تسلیمِ این جراحتِ عاشقانه کرد.

دلم جویی از خون را از چشمانم جاری کرده است؛ این بدین معناست که باید برای دیدارِ آن معشوقِ بلندقامت و خرامان، به جولانگاهِ عشق شتافت.

باید در حالی که از فراقِ رویِ تو صبر و آرامشی ندارم، از کویِ تو بروم و در این مسیرِ عشق، بی نام و نشان و فارغ از قید و بندهایِ دنیوی شوم.

اگر جانِ عزیزم را در حسرتِ رسیدن به تو فدا نکنم، پس چه کاری می‌توانم انجام دهم؟ چرا که راهی جز این نیست که در مسیرِ رسیدن به تو، با حسرت و دل‌نگرانی گام بردارم.

سبزه‌ای که بر رخسارِ زیبایِ تو روییده است را دیدم، اما افسوس که عمرِ ما کوتاه است و باید با آه و فغان از این باغِ دنیا دل کند و رفت.

فروغی از شدتِ حسرت سوخت، آنگاه که می‌گفت: باید از درگاهِ تو در حالی که با مژگانِ خود اشک می‌افشانم، رختِ سفر بربندم.