دیوان اشعار - غزلیات

من کیستم؟ همانند پروانه‌ای که گردِ شمعی می‌گردد که حتی در خانه حضور ندارد. جسارتِ عاشقانه من چنان بود که هستی‌ام را به آتش کشید، در حالی که معشوق در این خانه (وجودِ محدودِ من) حاضر نیست.

از هرگونه سودایِ دنیا و پاداشِ دین دست کشیدم؛ زیرا این بلندنظری و جرئتِ عاشقانه که انسان را به فداکاریِ مطلق وا می‌دارد، در هر کسی یافت نمی‌شود.

پس از رنج‌هایِ بسیاری که در مسیرِ وفاداری تحمل کردم، سرانجام به گنجِ معرفتی دست یافتم که در ویرانه‌هایِ دنیا پیدا نمی‌شود.

کسانی که با شرابِ عشق مست شده‌اند، از فتنه و آشوب‌هایِ روزگار آسوده‌اند؛ زیرا هیچ‌کس جز آن که به چرخشِ پیمانه دل بسته است، نمی‌تواند با گردشِ فلک (تقدیر) مقابله کند.

اگر من تسبیحِ صد دانه در دست دارم، تنها برایِ شمارشِ جام‌هایِ می است؛ وگرنه این تسبیح در نزدِ من هیچ ارزشِ معنویِ ذاتی ندارد.

گریه‌یِ عاشقانه‌ای که در مستی سر دادم، سرانجام گره از کارِ فروبسته‌یِ دلم گشود. لذتِ واقعی و شادیِ حقیقی جز در این گریه‌یِ مستانه نیست.

عبادت و داشته‌هایِ زاهدِ ظاهربین، شایسته‌یِ رسیدن به آن معشوقِ زیبا نبود، زیرا هر جانِ به ظاهر مقدسی، لیاقتِ هم‌نشینی با جانان را ندارد.

به محض اینکه غمِ معشوق در دلم جای گرفت، شادمانی از آن رخت بربست؛ زیرا دلی که خانه‌یِ آشنا (معشوق) است، جایِ حضورِ بیگانگان (شادی‌هایِ زودگذرِ دنیوی) نیست.

من به خاطرِ رنجِ عشقِ آن محبوبِ شیرین‌سخن، شهره‌یِ عالم شدم؛ و دیگر غم‌هایِ این دنیا در برابرِ این غمِ عظیم، هیچ تأثیری بر من ندارد.

از سرِ جنون خواستم حلقه‌یِ زلفش را به چنگ آورم، اما عشق به من گفت: هر دیوانه‌ای لیاقتِ گرفتار شدن در زنجیرِ این زلف را ندارد.

از زمانی که نورِ وجودِ آن معشوق (شمع) در محفلِ من تابید، دیگر هیچ‌کس از سوزِ درونیِ من آگاه نیست، جز خودِ پروانه که هم‌جنسِ من است.