دیوان اشعار - غزلیات

مزرعه‌ی امیدِ من تنها به یک دانه‌ی خالِ گونه‌ی تو وابسته است و چیزی ارزشمندتر از آن وجود ندارد؛ به همین دلیل، دل کندن از این زیبایی برای عاشق کار دشواری است و خالی از رنج نیست.

ای که مرا نصیحت می‌کنی تا دست از دنبال کردنِ معشوق بردارم، آیا متوجه نیستی که کاکل‌های پیچانِ او مانند دامی رها شده، مرا ناخودآگاه به دنبالِ خود می‌کشند؟

در جمع عاشقانِ حقیقی، ادعای نظربازی و عاشقی مکن؛ چرا که عاشقِ راستین کسی است که دامنش از اشک‌های خونی که از چشمانش ریخته، پر و آلوده باشد.

تنها من نیستم که در میدانِ عشق قربانی می‌شوم، بلکه غمزه و نگاهِ کشنده‌ی معشوق چنان قدرتی دارد که هیچ‌کس از گزندِ آن در امان نخواهد ماند.

ای مدعیِ عشق، به حالِ ناکامان و عاشقانِ شکست‌خورده مخند، چرا که چرخِ روزگار همیشه بر یک مدار نمی‌چرخد و ممکن است نوبتِ ناکامیِ تو نیز فرا برسد.

در حقیقت از ناتوانی و ناآگاهیِ زاهد می‌توان فهمید که او هیچ بویی از عالمِ رندانِ صاحب‌حال و عاشقانِ پاک‌باخته نبرده است.

ای محبوب، چرا این‌قدر در کشتنِ من عجله می‌کنی؟ ما که دل‌باخته‌ی تو هستیم، پیشاپیش مرده‌ایم و نیازی نیست که با عجله برای نابودیِ ما تلاش کنی.

به دلیلِ شکوه و بلندیِ زلفِ تو، من سر به آستانِ تو نهادم. در واقع هیچ‌کس به اندازه‌ی نوکِ زلفِ تو که همیشه به تو نزدیک است، خوشبخت و بلنداقبال نیست.

شکایت کردن از زلفِ دوتا (پیچ‌خورده و کج) با شرطِ یک‌رنگی و صداقت در عشق منافات دارد؛ وگرنه من (فروغی) لال نیستم که نتوانم گلایه کنم.