دیوان اشعار - غزلیات

تا وقتی زنده هستیم، همراه ما عشق ورزیدن به محبوب و نوشیدن شراب است؛ آیا در تمام دنیا کار و لذتی بهتر از این وجود دارد؟

ای دوست، در برابر لب‌های شراب‌گونه‌ی معشوق حواست را جمع کن و زیاده‌روی نکن؛ زیرا اگر به اندازه ننوشی، مانند کسی که در تاریکیِ شب شراب خورده، توسط نگهبانان (عسس) دستگیر و مجازات خواهی شد.

اگر حقیقتاً مسافرِ راهِ حقیقت هستی، از درد و ناله‌ی دیگران غافل نباش؛ زیرا در هر گروهی که در حال سفر است، صدای زنگ کاروان (ناله دیگران) شنیده می‌شود و نشان از وجودِ زندگی دارد.

یا اینکه راهنمایِ کاروان راهِ رسیدن به مقصود (کعبه) را نمی‌داند، یا اینکه در این بیابانِ پر از جست‌وجو، آن‌قدر گرفتاری و چالش وجود دارد که کسی به مقصد نمی‌رسد.

فقط اسبِ من نیست که در ابتدای راه زمین خورده و درمانده است؛ در این بیابان (زندگی)، هر طرف را که نگاه کنی، اسبِ (شخصیت و تواناییِ) بسیاری از مسافران از پا افتاده است.

اگر می‌خواهی قلبت بر اثرِ قانونِ بازتاب و مکافاتِ اعمالت آسیب نبیند، دلِ هیچ‌کس را مشکن؛ چرا که در این خانه‌ی هستی، صاحب‌خانه‌ای (خداوند) حضور دارد که شاهدِ رفتارِ توست.

از نگاه کردن به چشمانِ عاشقانِ دل‌سوخته رو برنگردان؛ ای محبوبِ زیبا (که مانند آینه هستی)، مراقب باش که صاحب‌نفس و ناظری بر احوالِ تو نظارت دارد.

تا زمانی که انتقامِ مرا از تو ای ستمگر نگرفتند، هیچ‌کس در این عالم باور نداشت که دادرس و حامیِ مظلومی وجود دارد.

فروغی، جانِ من از این باغِ دنیا دلتنگ است؛ تا وقتی که دامی برای شکار و قفسی برای محبوس کردن وجود دارد، روحِ من در این عالم آرام نمی‌گیرد.