دیوان اشعار - غزلیات

زلفِ سیاهِ یار، ایمان و باورم را به غارت برده است؛ چنان که گویی در عینِ نبودن، حضوری بسیار پررنگ دارد. کافری و بی‌دینی، تمامِ سرمایهٔ اوست؛ گویی در این کفر نیز حقیقتی نهفته است که هم هست و هم نیست.

باید دید آن سنبلِ نورسته در گلستانِ زیبایی چه کرده که پایش را بر چهرهٔ گل‌های نسرین گذاشته است؛ گویی این زیبایی چنان برتر و مستولی است که در عینِ بی‌اعتباری، واقعیتی انکارناپذیر دارد.

از وقتی که هوای عطرآگینِ موی او بر سرم افتاد و اسیرِ عشقش شدم، تک‌تکِ موهای من نیز بوی خوشِ عنبر گرفته است؛ گویی این عشق در وجودم ریشه دوانده و همزمان هم ناپیداست و هم در من جریان دارد.

وقتی شانه بر زلفِ او خورد و آن را با همراهیِ نسیم صبا پریشان کرد، گویی کاروانی از عطرهای نابِ چین در حرکت است؛ چنان تصویری زیبا و پر از طراوت که گویی در عینِ خیال بودن، واقعیتِ عینی دارد.

چشمِ مستِ او با صفِ مژگانش که آمادهٔ کشتنِ اهلِ نظر است، بسیار زیرکانه و مصلحت‌بین است؛ گویی این مستی و خون‌ریزی، در عینِ بی‌خردی، حکمتی پنهان دارد.

با عاشقِ نظر‌بازی که هرگز از عشقِ او دست نکشید، چشمِ معشوق که مانندِ ترکانِ جنگجوست، سرِ ناسازگاری و کینه دارد؛ گویی این بی‌مهری، بخشی از حقیقتِ عشق است که هم هست و هم نیست.

از وقتی آن گلبنِ باغِ آرزوهایم از دستم رفت، چشمانم همیشه پُر از اشک‌های رنگین (خونین) است؛ گویی این رنجِ دوری، در عینِ جانکاه بودن، تنها داراییِ من از آن یارِ سفرکرده است.

دریغا که وصالِ یار نصیبِ هوس‌بازانِ بی‌مایه شد، همان‌طور که گل نصیبِ دستِ گل‌چین می‌شود نه عاشقِ واقعی؛ گویی در این روزگار، بهره‌مندی از زیبایی، گاهی به دستِ نااهلان می‌افتد.

هر جا که عاشقان در ستایشِ او سخن می‌گویند و از عشقش یاد می‌کنند، حقیقتاً آن مجلس جای تحسین و شایستهٔ ستایش است؛ گویی این ذکرِ خیر، وجودی حقیقی در عالمِ معنا دارد.

ای زلفِ مسلسل، از دلِ خونینِ من روی مگردان و آزارم نده؛ چرا که نافهٔ خوشبوی مشک در اصل از خونِ آهو به دست می‌آید؛ گویی رنج و خونِ دلِ عاشق، منشأِ زیبایی‌های یار است.

اگر فروغی می‌گوید که من عاشق نیستم، هرگز باور نکن؛ چرا که شورِ شیرین در وجودِ کوه‌کن (فرهاد) همواره زنده بود؛ عشق حقیقتی است که حتی اگر انکار شود، در نهادِ عاشق حضورِ پررنگی دارد.